Kamienica Ottona Walczoka

Zaktualizowano 1 rok temu

W 1912 r., ówczesny właściciel straceńskiego kamieniołomu, architekt - budowlaniec inż. Otton Walczok, przy dawnej Schieshaustraße, obecnie ul. Juliusza Słowackiego 14, wybudował dla własnych potrzeb zawodowych i mieszkaniowych, wg. projektu Ernsta Lindnera (ucznia prof. Carla Kinga na katedrze architektury w Wiedniu), secesyjną kamienicę o skromnej elewacji stanowiącej masywną bryłę z... ...

Data powstania obiektu: 1912 r.

Opis

W 1912 r., ówczesny właściciel straceńskiego kamieniołomu, architekt - budowlaniec inż. Otton Walczok, przy dawnej Schieshaustraße, obecnie ul. Juliusza Słowackiego 14, wybudował dla własnych potrzeb zawodowych i mieszkaniowych, wg. projektu Ernsta Lindnera (ucznia prof. Carla Kinga na katedrze architektury w Wiedniu), secesyjną kamienicę o skromnej elewacji stanowiącej masywną bryłę z kamiennym cokołem i stromym mansardowym dachem. Imponujący w całej budowli jest klasycystyczny portal z doryckimi kolumnami i rzeźbami rogów obfitości urozmaicający bryłę i dodający jej uroku. Przetrwała do dziś dzień w niezmienionym stanie i jest obecnie wykorzystywana do celów mieszkaniowych.

Źródło: polskaniezwykla.pl

Historia

Rodzina Walczok należała do znanych bielskich budowlańców XIX wieku. Ich własnością był jeden z powstałych w 1875 r. na południowym zboczu góry Groniczki kamieniołomów w Straconce. Wydobywany na skalę przemysłową piaskowiec godulski służył do produkcji tłucznia dla budownictwa oraz kamienia łamanego dla potrzeb dużych prac rzeźbiarskich. Znalazł zastosowanie do pokrycia elewacji budynków i w monumentalnych rzeźbach kościołów m.in. rozbudowywana w latach 1909-1910 katedra św. Mikołaja, czy budowa linii kolejowej do Żywca (budowa tunelu oraz licznych mostów na trasie). Otton Walczok w czasie I wojny światowej zatrudniał w kamieniołomie w Straconce rosyjskich i włoskich (kamieniarzy i rzeźbiarzy) jeńców wojennych, ponieważ kamień jako cenny surowiec reparacji wykorzystywano do budowy kilkudziesięciu cmentarzy wojskowych.

W okresie międzywojennym, zakończenie „cmentarnej produkcji” spowodowało w firmie zastój, którego skutkiem było ogłoszenie na początku 1937 r. upadłości. Firma Walczoka jednak przetrwała kryzys i jako jedyny zakład tego typu na terenie Podbeskidzia w okresie II wojny światowej prowadziła intensywną eksploatację miejscowego kamienia m.in. na potrzeby okupanta, aż do jej zakończenia. Po wojnie, jak i większość zakładów w Bielsku została upaństwowiona.

Źródło: polskaniezwykla.pl

Dane adresowe Kamienica Ottona Walczoka Juliusza Słowackiego 14 43-382 Bielsko-Biała N49º49'25.194", E19º2'31.679"
Cechy i udogodnienia
Tylko z zewnątrz

Korzystając z tej strony akceptujesz, że w Twoim urządzeniu końcowym zostaną zainstalowane pliki cookies, które umożliwiają nam świadczenie usług. Brak zgody na pliki cookies oznacza, że pewne funkcjonalności strony mogą być niedostępne. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Więcej informacji znajdziesz w Polityce Cookies.