śląskie tarnogórski Tarnowskie Góry Krajobraz pogórniczy Srebrnej Góry

Krajobraz pogórniczy Srebrnej Góry Obiekt wpisany do rejestru zabytków o numerze: 442/55 z 26.04.1955 i 608/66 z 28.05.1966

Zaktualizowano 4 dni temu

Srebrna Góra jest podzielonym administracyjnie między gminy Bytom i Tarnowskie Góry naturalnym wypiętrzeniem terenu do wysokości 347 m.n.p.m. Jego aktualna rzeźba powierzchni świadczy o prowadzonym tam górnictwie ołowiu i srebra w XV i XVI wieku, a być może nawet już pod koniec XII i w XIII wieku. Wydobycie srebronośnej rudy ołowiu... ...

Liczba wszystkich zdjęć: 7
Data powstania obiektu: XV/XVI w.
442/55 z 26.04.1955 i 608/66 z 28.05.1966 Nr w rejestrze zabytków

Opis

Srebrna Góra jest podzielonym administracyjnie między gminy Bytom i Tarnowskie Góry naturalnym wypiętrzeniem terenu do wysokości 347 m.n.p.m.

Jego aktualna rzeźba powierzchni świadczy o prowadzonym tam górnictwie ołowiu i srebra w XV i XVI wieku, a być może nawet już pod koniec XII i w XIII wieku. Wydobycie srebronośnej rudy ołowiu miało w tych czasach znaczny wpływ gospodarkę Bytomia i powstanie oraz rozwój Tarnowskich Gór. Srebro trafiało przede wszystkim do mennic, zaś ołów eksportowano do innych ośrodków górniczo-metalurgicznych Europy, gdzie wykorzystywano go do ekstrakcji srebra, miedzi i złota z pozyskiwanych tam rud oraz produkcji blach, rur i najróżniejszych przedmiotów, w tym domowego użytku. Wykorzystywano go także w drukarstwie i witrażownictwie. Nabywców znajdowała też glejta, produkt hutniczego procesu, w którym z ołowiu wydzielono srebro.

Przemysł wydobywczy, zwłaszcza eksploatujący rudy cynku, powrócił na Srebrną Górę w XIX wieku. Świadczą o tym choćby jego ślady na polu górniczym kopalni Verona w zachodniej części Srebrnej Góry, której obszar ilustruje kilka faz działalności górniczej. Niektóre z najwcześniejszych wyrobisk odkrywkowych są zupełnie suche. Inne, późniejsze, zalane są wodą, np. wyrobiska rudy cynku tamtejszej kopalni Segiet.

Urobek, rudą połączona ze skałą, wydobyty na powierzchnię z płytkich wyrobisk odkrywkowych lub szybami, poddawano wpierw kruszeniu, separacji ręcznej a następnie w płuczkach zasilanych wodą z pobliskich strumieni lub usuwaną z podziemnych wyrobisk także szybami. Korzystano przy tym z kołowrotów znanych z zastosowania przy studniach i różnych pojemników na linie. Używano też pomp lub kilku ustawionych w pionowy zespół, w którym woda była podnoszona na kolejny, coraz wyższy poziom. 
Odpady skalne utworzyły z czasem liczne pagórki współtworzące górniczy krajobraz. Najlepiej zachowane i najbardziej charakterystyczne pagórkowate tereny pogórnicze przetrwały, praktycznie nienaruszone, właśnie na Srebrnej Górze.

Znaczny wzrost produkcji cynku nastąpił po rozbudowie Królewskiej Kopalni Fryderyk w 1837 roku. Wpływ na to miały bogate w złoża kopalnie Verona, Przyjaźń (Freudschaft), Przynosi Radość (Beschert Freude) i Segiet, które również utworzyły część krajobrazu Srebrnej Góry. Na jej części powstał w 1953 roku obszar chroniony pod nazwą Rezerwat Segiet. Obejmuje fragment naturalnego lasu bukowego z domieszką świerka i jodły.

Źródło: unesco.tarnowskiegory.pl

Dane adresowe Krajobraz pogórniczy Srebrnej Góry Długa 42-603 Tarnowskie Góry N50º24'34.182", E18º50'48.876"
Cechy i udogodnienia
Obiekt z listy UNESCO
Ogólnodostepny
Wstęp bezpłatny

Korzystając z tej strony akceptujesz, że w Twoim urządzeniu końcowym zostaną zainstalowane pliki cookies, które umożliwiają nam świadczenie usług. Brak zgody na pliki cookies oznacza, że pewne funkcjonalności strony mogą być niedostępne. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Więcej informacji znajdziesz w Polityce Cookies.