Drawski Park Krajobrazowy

Drawski Park Krajobrazowy to cenny obszar chroniony usytuowany na Pojezierzu Drawskim, obejmujący tereny sześciu gmin. Administracyjnie kraina ta to województwo zachodniopomorskie. Park utworzono w 1979 roku, a jego powierzchnia wynosi 38 360,17 hektarów, podczas gdy otulina zajmuje 23 560,41 hektarów. Od 2012 roku jednostka wchodzi w skład Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Zachodniopomorskiego mającego siedzibę w  Szczecinie. W 2020 roku podpisano umowę na sporządzenie kompleksowego planu ochrony dla tego terenu.

Unikalne ukształtowanie terenu i rzeźba polodowcowa

Krajobraz parku wyżłobił lądolód skandynawski podczas ostatniego zlodowacenia. Efektem jego działalności są urokliwe ciągi wałów morenowych, ozy, oczka polodowcowe oraz powszechnie występujące głazy narzutowe. Teren mimo nizinnego położenia posiada wyraźne cechy krajobrazu górskiego. Tutejsze niewielkie rzeczki przypominają wartkie górskie potoki. Na trasie pomiędzy miejscowościami Czaplinek i Połczyn-Zdrój rozciąga się malownicza Szwajcaria Połczyńska, wyznaczona wzdłuż doliny rzeki i ciągu zbiorników wodnych.

Cenne jeziora i zasoby wodne

Na terenie parku występuje rozbudowana sieć zbiorników wodnych oraz torfowisk. Największym z nich jest Jezioro Drawsko, stanowiące drugie pod względem głębokości jezioro w Polsce. Z jego akwenu bierze początek słynny szlak kajakowy rzeką Drawą imienia księdza kardynała Karola Wojtyły. Drugim popularnym szlakiem wodnym jest rzeka Piława. Na szczególną uwagę zasługuje również Jezioro Czarnówek, chroniące reliktową roślinność, taką jak lobelia jeziorna, rosiczka okrągłolistna czy wełnianka. Bardzo ważną funkcję ekologiczną pełni ponadto Jezioro Prosino, będące miejscem odpoczynku ptactwa podczas jesiennych i wiosennych przelotów.

Rezerwaty przyrody i bogactwo flory oraz fauny

Środowisko przyrodnicze parku wyróżnia się obecnością ponad czterdziestu gatunków roślin podlegających ochronie prawnej. Avifauna reprezentowana jest przez sto czterdzieści osiem gatunków ptaków lęgowych, wśród których występują orły, czaple, żurawie, kormorany oraz bocian czarny. W wodach żyją sandacze, okonie, węgorze i sielawy. Na obszarze parku utworzono siedem rezerwatów przyrody:

• Brunatna Gleba,
• Dolina Pięciu Jezior,
• Jezioro Czarnówek,
• Jezioro Prosino,
• Przełom rzeki Dębnicy (zamieszkiwany przez rzadką pliszkę górską),
• Torfowisko nad Jeziorem Morzysław Mały,
• Zielone Bagna.

Dodatkowo w samej otulinie zlokalizowane są dwa rezerwaty: Brzozowe Bagno koło Czaplinka oraz Torfowisko Toporzyk. Całość walorów przyrodniczych uzupełnia około trzystu pomników przyrody.

Zabytki architektury i dziedzictwo kulturowe

Obszar parku od wieków stanowił pogranicze Księstwa Pomorskiego, Korony Polskiej oraz Marchii Brandenburskiej. Najstarsze ślady osadnictwa sięgają tu epoki paleolitu i mezolitu. Bogatą historię potwierdzają liczne zabytki architektury sakralnej i świeckiej. Najważniejszym z nich jest Zamek Drahim w Starym Drawsku, wzniesiony przez joannitów około 1360 roku w miejscowości Stare Drawsko, będący w latach 1407–1668 siedzibą polskich starostów. Do cennych obiektów należą również:

• Barokowy Pałac w Siemczynie z lat 1722–1726,
• Modernistyczny Pałac w Luboradzy nad jeziorem Koprzywno z przełomu XVIII i XIX wieku,
• Neoklasycystyczny Dwór w Żdżarze z XIX wieku,
• Zabytki gminy Złocieniec, w tym dziewięć kościołów z okresu od XV do XIX wieku, wzgórze zamkowe oraz cztery pałace w miejscowościach Cieszyn, Wąsosz, Bobrowo i Darsko,
• Zabytki gminy Barwice obejmujące osiem dawnych budowli sakralnych,
• Świątynie w Czaplinku: XIV-wieczny Kościół pw. Świętej Trójcy z drewnianą dzwonicą Kozłową oraz neoromańsko-klasycystyczny Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego z lat 1829–1830,
• Zabytkowa osada garncarska w Sikorach istniejąca od XIV wieku, posiadająca zrekonstruowany piec i izbę wystawową,
• Zespół młyński z końca XIX wieku w Głęboczku ze szachulcowym budynkiem młyna wodnego i spichlerzem,
• Pobliskie obiekty lecznicze, które tworzy Uzdrowisko Połczyn oraz rozległy Park Zdrojowy w Połczynie-Zdroju.

Turystyka, szlaki i baza noclegowa

Park stwarza znakomite warunki do rozwoju turystyki kwalifikowanej. Wyznaczono tu cztery piesze szlaki turystyczne oraz cztery edukacyjne ścieżki przyrodnicze. Rozbudowana sieć dróg sprzyja turystyce rowerowej i konnej, natomiast jeziora stwarzają idealne warunki do żeglarstwa. Baza noclegowa w postaci hoteli i ośrodków wypoczynkowych skoncentrowana jest w miastach na obrzeżach parku, takich jak pobliski Świdwin, Białogard czy Szczecinek, a także wokół akwenów w postaci licznych pól namiotowych i kempingowych.

Źródło: wikipedia.org, zpkwz.pl