Jaskinia Sucha

Jaskinia Sucha to jeden z najbardziej fascynujących obiektów speleologicznych, ukryty w malowniczych Skałkach Mirowskich (bardzo blisko bardziej znanej i łatwo dostępnej Jaskini Stajnia). Znajduje się ona bezpośrednio na terenie rozciągającym się pomiędzy średniowiecznymi warowniami, w bliskim sąsiedztwie takich miejsc jak dawny zamek w miejscowości Mirów oraz zrekonstruowany zamek w pobliskiej wsi Bobolice. Administracyjnie teren ten to gmina Niegowa w powiecie myszkowskim, obejmująca zachwycające województwo śląskie.

Dla podróżujących samochodem - najlepiej zostawić pojazd na bezpłatnym parkingu pod Zamkiem Bobolice, skąd pieszo do Jaskini Suchej mamy około 1,2 km (ok. 25-30 minut spacerem).

Parametry i lokalizacja podziemnych korytarzy

Opisywana próżnia krasowa może poszczycić się łączną długością wynoszącą 75 metrów oraz imponującą deniwelacją rzędu 21 metrów. Najniżej położony otwór wejściowy zlokalizowany jest na wysokości około 360 m n.p.m. Cały ten fascynujący obszar przynależy do niezwykle cennej krainy geograficznej, jaką jest Jura Krakowsko-Częstochowska (Wyżyna Krakowsko-Częstochowska). Ponadto jaskinia leży w objętym szczególną ochroną rejonie, jakim jest rozległy Park Krajobrazowy Orlich Gniazd.

Fot. Plan Jaskini Suchej w Skałkach Mirowskich (wg M. Szelerewicz, A. Górny).

Budowa i charakterystyka wnętrza

Do tajemniczego wnętrza góry prowadzą łącznie aż cztery otwory. Jeden z nich znajduje się u samej podstawy wapiennego ostańca, dwa kolejne ulokowane są na wysokości kilku metrów (dostępne dzięki bardzo łatwej wspinaczce), a ostatni, czwarty i praktycznie niedostępny otwór, widnieje w pionowej ścianie skalnej na wysokości 8 metrów. Pomiędzy tymi wejściami rozpościera się gęsta sieć korytarzy rozwiniętych na pionowych spękaniach. Wąskie tunele w niektórych odcinkach osiągają wysokość nawet 5 metrów. W górnych partiach wyraźnie zaznacza się silny przewiew powietrza, co sprawia, że są one wyjątkowo suche, a ich ściany noszą ślady silnej korozji.

Początkowa, płytka część jaskini, o charakterze typowo szczelinowym, nie wyróżnia się niczym szczególnym. Zupełnie inaczej jest, gdy zaczniemy kierować się w głąb masywu. Napotkamy tam niski, stromo opadający w dół korytarz o przekroju zbliżonym do rury. Przejście tego fragmentu gwarantuje niezapomniane emocje. Schodzenie w dół do złudzenia przypomina ekstremalny zjazd rurą w nowoczesnym aquaparku. Zasadnicza różnica polega jednak na tym, że zamiast poślizgu na wodzie, grotałazi dosłownie przylepiają się plecami i całym ciałem do wilgotnej, grubej warstwy gliny gęsto wyściełającej podłoże.

Studnie i najniższe partie groty

Wspomniany rurowy, stromy tunel przegradzają dwie niebezpieczne studnie o głębokości 4 oraz 7 metrów. Posiadają one ściany silnie i gładko wyżłobione przez wodę, co dowodzi potężnych sił natury, jakie niegdyś tu działały. Najniższa część opisywanej jaskini, położona na rekordowym poziomie -21 metrów, to niewielki, ciasny korytarzyk odchodzący od dna niższej studni, który jest niemal w całości wypełniony zalegającą gliną. Warto wyraźnie zaznaczyć, że jaskinia jest całkowicie pozbawiona ozdobnej szaty naciekowej, a jej zróżnicowane dno pokrywa obfite, śliskie namulisko gliniaste.

Historia poznania i pierwsze eksploracje

Miejsce to znane jest okolicznej ludności od bardzo dawna. Prawdopodobnie jest to jeden z trzech obiektów wspominanych w dawnych notatkach jeszcze z 1913 roku przez S. Lencewicza. Podróżnik ten opisywał pobliskie groty, używając dla nich wymownych nazw: Piekło, Czyściec oraz Niebo. Z kolei w swoim słynnym inwentarzu badacz K. Kowalski ujął jedynie schroniska bezpośrednio sąsiadujące z jaskinią. Pełna i rzetelna inwentaryzacja speleologiczna tego skomplikowanego układu korytarzy została oficjalnie przeprowadzona i zatwierdzona przez M. Czepiela dopiero w 1974 roku.

Źródło: sktj.pl / opencaching.pl / jaskiniepolski.pgi.gov.pl