Skały Mirowskie

Skały Mirowskie to zgrupowanie wapiennych formacji na grzbiecie wzniesienia ciągnącego się pomiędzy Zamkiem w Mirowie a Zamkiem w Bobolicach. Teren ten administracyjnie przynależy do gminy Niegowa w powiecie myszkowskim, a jego obszar obejmuje województwo śląskie. Skały wchodzą w skład urokliwej Grzędy Mirowsko-Bobolickiej, określanej często mianem Pasma Mirowskiego. Ciągną się na długości ponad jednego kilometra, tworząc bardzo charakterystyczny element Szlaku Orlich Gniazd. Ze szlaków prowadzących przez wierzchołki rozpościera się szeroka panorama widokowa na jurajski krajobraz. Okolice samych skał są trawiaste, a na suchym, wapiennym podłożu intensywnie rozwija się rzadka roślinność kserotermiczna.

Wspinaczka i grupy skalne

Zbudowane z twardych wapieni skalistych ostańce stanowią wyjątkowo popularny cel dla miłośników wspinaczki. Formacje mają wysokość od 5 do 30 metrów. Poprowadzono na nich około 150 dróg wspinaczkowych, których oficjalne trudności w skali Kurtyki wynoszą od II do VI. Północna wystawa wielu pionowych ścian jest ogromną zaletą podczas upalnych, letnich dni. Wspinacze podzielili teren na cztery główne grupy, patrząc od zachodu na wschód:

• Skały przy Zamku (w ich skład wchodzą Grzyb, Studnisko, Z Odstrzeloną Basztą).
• Grupa Trzech Sióstr (obejmująca skały: Trzecia Grzęda, Skoczek, Czwarta Grzęda, Biwakowa, Trzy Siostry, Krótka Grzęda, Szeroka Baszta, Mniszek).
• Grupa Turni Kukuczki (gdzie wznoszą się Turnia Kukuczki, Szafa oraz kolejne Studnisko).
• Grupa Skały z Grotą (tworzona przez Klawiaturę, Skałę z Grotą oraz Skrzypce).

Przełomowym momentem dla sportowej eksploracji były zawody zorganizowane na Turni Kukuczki w 1989 roku przez Akademicki Klub Alpinistyczny z Gliwic. Eksplozja popularności wspinaczki w tym regionie nastąpiła w latach 90. XX wieku, a pierwszy kompleksowy skałoplan wydano w 2001 roku. Niestety, wzmożony ruch turystyczny ma istotny i negatywny wpływ na delikatną roślinność naskalną, dlatego obecnie postuluje się większą kontrolę nad tą aktywnością.

Jaskinie i cenne odkrycia

W wapiennym paśmie ukryte są liczne schroniska skalne i głębokie groty. Najdłuższą z nich jest Jaskinia Sucha, która mierzy 75 metrów długości i uchodzi za obiekt bardzo niebezpieczny do rekreacyjnej eksploracji. Prawdziwym fenomenem na skalę kraju jest natomiast przestronna Jaskinia Stajnia. W jej gruntownym namulisku archeolodzy dokonali niezwykłego odkrycia, odnajdując zęby należące do neandertalczyka, co stanowi pierwsze i jedyne tego typu znalezisko w Polsce.

Szlaki turystyczne i dojazd

Długa grzęda stwarza wspaniałe warunki do pieszych wycieczek. Legenda głosi, że pod potężnymi ostańcami ukryty jest zasypany tunel łączący obie warownie. Trasę pomiędzy zamkami najlepiej pokonać podwójnie, wykorzystując wytyczone ścieżki. Równolegle do drogi biegnącej górnym grzbietem, poprowadzono drugą tuż u stóp pasma. Pozwala to na swobodne podziwianie rozległych widoków w jedną stronę, a w drodze powrotnej oglądanie wychodni skalnych oraz tajemniczych otworów jaskiniowych z dołu. Należy pamiętać, że aktualnie większość tego malowniczego terenu została ogrodzona, a za wstęp na błonia pobierana jest niewielka opłata.

Poniżej mapa z przebiegiem proponowanej trasy po Skałach Mirowskich wiodąca najpierw dolną częścią i powrót górą - ok. 4 km.

Aby dotrzeć na miejsce podróżując od strony drogi krajowej nr 78, najlepiej zjechać w miejscowości Kroczyce. Mijając turystyczne Podlesice i kierując się na Żarki, dociera się prosto do wsi Bobolice. Samochód można zaparkować na przestronnym i bezpłatnym parkingu pod pod zamkiem i restauracją w Bobolicach.