Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Połczynie-Zdroju

Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Połczynie-Zdroju to niezwykle cenna, zabytkowa świątynia katolicka, która reprezentuje styl neogotycki. Obiekt jest wspaniale zlokalizowany w samym centrum miasta, w bezpośrednim sąsiedztwie głównego deptaku spacerowego, którym jest ulica Grunwaldzka. Miejsce to stanowi oficjalną siedzibę parafii i jest kluczowym punktem na duchowej mapie regionu, jakim jest województwo zachodniopomorskie. Świątynia przyciąga nie tylko lokalnych wiernych, ale również turystów oraz kuracjuszy przybywających z pobliskich miejscowości, takich jak Świdwin, Białogard, a także z nieco bardziej oddalonych ośrodków, do których należy Szczecin.

Najstarsze dzieje i początki istnienia parafii

Historia tego sakralnego miejsca jest długa i sięga czasów średniowiecza. Pierwsza udokumentowana wzmianka o istnieniu kościoła pochodzi z 1389 roku. Badacze przypuszczają jednak, że budowla mogła funkcjonować w tym miejscu znacznie wcześniej, prawdopodobnie już od 1343 roku. W 1418 roku oficjalny patronat nad obiektem religijnym objęli joannici. Niestety, w 1505 roku konstrukcja doszczętnie spłonęła wraz z dużą częścią otaczającego ją miasta. Dzięki zaangażowaniu ówczesnej społeczności świątynię udało się pomyślnie odbudować w 1515 roku.

Okres reformacji i czasy dominacji protestanckiej

Bardzo ważną datą w dziejach parafii jest 1544 rok, kiedy to w mieście zmarł ostatni katolicki biskup kamieński, Erazm von Manteuffel. Od 1545 roku świątynia przeszła w ręce protestantów, którzy użytkowali ten obiekt przez kolejne 400 lat. W tym okresie budowla była sukcesywnie modernizowana. W 1547 roku dobudowano nową wieżę, a w 1628 roku wstawiono zupełnie nowy ołtarz. Kolejny wielki pożar miał miejsce w 1705 roku. Zniszczoną świątynię odbudowano po nim dopiero w 1743 roku.

Neogotycka przebudowa i trudne czasy wojenne

Swoją obecną, charakterystyczną neogotycką bryłę kościół zyskał w latach 1860-1870. Czas 2 wojny światowej okazał się niezwykle trudny dla lokalnych wiernych. W tym mrocznym okresie tajne msze dla polskich robotników przymusowych odprawiano w 1 z sal szkolnych. Sytuacja uległa zmianie po zakończeniu działań wojennych. 28 października 1945 roku świątynia uroczyście wróciła do katolików, a doniosłego aktu poświęcenia dokonał ksiądz oblat Jan Krzyżkowski.

Powojenne remonty i zachowane dziedzictwo

W kolejnych latach po wojnie parafia borykała się z licznymi problemami konstrukcyjnymi. Wieża kościelna była wielokrotnie narażona na ekstremalne zjawiska pogodowe. Budowla uległa zniszczeniom po uderzeniach piorunów, które miały miejsce w 1943, 1950 oraz 1994 roku. Wymusiło to konieczność przeprowadzenia skomplikowanych prac konserwatorskich, w wyniku których w 1981 roku pomyślnie odbudowano zniszczone fragmenty wieży.

Cenne zabytki i wyposażenie wnętrza

Wnętrze świątyni, mimo wielu dziejowych zawirowań, zachowało bezcenne elementy historycznego wyposażenia. Do najważniejszych zabytków należą:

• Żeliwna płyta nagrobna Erazma von Manteuffla z 1544 roku, stanowiąca najcenniejszy zabytek całego obiektu.
• Ludowa rzeźba Ostatniej Wieczerzy pochodząca z 17 wieku.
• Kunsztowne witraże wykonane przez artystę Edwarda Schwartza.
• Zabytkowy, bogato profilowany portal wejściowy.
• Warto wspomnieć o niezachowanym do dziś głównym ołtarzu starogardzkiego rzeźbiarza Brocka z 1626 roku.

Msze święte

• W niedziele: 08:00, 09:30, 11:00 (uroczysta suma połączona z odsłonięciem obrazu), 12:30 (z bezpośrednim udziałem dzieci) oraz o 18:00 (dedykowana młodzieży).
• W dni powszednie:  07:00, 16:00 oraz 18:00, przy czym w soboty wieczorna msza odprawiana jest z formularza niedzielnego.