Suchy Młyn
Suchy Młyn to specjalny obszar ochrony siedlisk w ramach sieci Natura 2000, który skrywa niezwykłe bogactwo przyrodnicze. Choć Wyżyna Krakowsko-Częstochowska już dawno wyrobiła sobie markę wśród polskich turystów – przyciągając rzesze amatorów wapiennymi ostańcami, malowniczymi zamkami (orlimi gniazdami) oraz ogromnymi możliwościami aktywnego wypoczynku – nie wszyscy wiedzą o alternatywnych atrakcjach tego regionu. Nieco dalej na wschód, fizycznogeograficznie leżąc już na terenie makroregionu, jakim jest Wyżyna Małopolska, ale nadal w granicach administracyjnych, które obejmuje województwo śląskie, można odnaleźć zupełnie odmienne, unikalne krajobrazy. Zamiast białych skał dominują tu podmokłe lasy, rozległe torfowiska i dziki bieg meandrującej rzeki.
Suchy Młyn (PLH240016) został formalnie wyznaczony jako obszar siedliskowy Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 29 sierpnia 2018 r. (opublikowanym w Dz.U. z 2018 r., poz. 1910), a wcześniej zatwierdzony przez Komisję Europejską w grudniu 2008 roku.
Dolina Pilicy na odcinku od Szczekocin do Łysakowa
Obszar chroniony obejmuje cenną przyrodniczo dolinę rzeki Pilicy, będącej najdłuższym lewym dopływem Wisły. Ochronie podlega konkretny fragment jej biegu, rozciągający się od miasta Szczekociny aż do niewielkiej, urokliwej wioski Łysaków. Rzeka zachowała w tym miejscu w pełni naturalny charakter, wijąc się swobodnie w swoim pierwotnym korycie, bez ingerencji człowieka w jej regulację. Jej niskie brzegi są silnie zabagnione, a bezpośrednio po obu stronach rozciągają się zwarte, wilgotne kompleksy leśne. Dodatkowym walorem całego rejonu jest obecność dwóch znaczących torfowisk, noszących lokalne nazwy: Białe Błota oraz Goleniowy, które pełnią rolę naturalnych zbiorników retencyjnych i tworzą specyficzny mikroklimat.
Różnorodność siedlisk przyrodniczych
Tereny te stanowią prawdziwą perełkę dla badaczy i przyrodników, którzy potwierdzili tu niezwykłą mozaikę ekosystemów. Na stosunkowo niewielkim obszarze stwierdzono występowanie aż siedmiu różnych rodzajów chronionych siedlisk przyrodniczych. Do najważniejszych z nich należą:
- Starorzecza i naturalne, eutroficzne zbiorniki wodne.
- Ziołorośla górskie i ziołorośla nadrzeczne, tworzące gęste zarośla wzdłuż brzegów.
- Torfowiska przejściowe i trzęsawiska.
- Wydmy śródlądowe z murawami napiaskowymi, mocno kontrastujące z podmokłym charakterem samej doliny.
- Łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe, gęsto porastające bezpośrednie sąsiedztwo koryta rzeki.
- Niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie, co pozwala na zachowanie ich bogactwa florystycznego.
- Bory i lasy bagienne, stanowiące oazę spokoju dla dzikich zwierząt.
Unikalna flora i fauna wodno-błotna
Dolina jest domem dla wielu rzadkich i ściśle chronionych gatunków. Wśród flory na szczególną uwagę zasługuje niezwykle rzadka języczka syberyjska. Stanowisko tej rośliny odkryte w obrębie opisywanego obszaru jest jednym z zaledwie sześciu znanych i potwierdzonych miejsc jej występowania w całej Polsce, co nadaje rezerwatowi rangę ogólnokrajową. Obfitość wód i podmokłe tereny upodobały sobie również ssaki ziemnowodne. Dzika dolina rzeki to doskonałe środowisko do życia oraz rozrodu dla licznych populacji bobrów europejskich i wydr. Z kolei w samym nurcie rzeki, dzięki odpowiedniemu natlenieniu, bytują cenne gatunki ryb i krągłoustych, w tym minóg strumieniowy oraz głowacz białopłetwy.
Źródło: slaskie.travel
