Wysokie Tatry Jaskinia Bielska

Jaskinia Bielska

Zaktualizowano 8 miesięcy temu

Pośród jaskiń tatrzańskich dostępnych dla ruchu turystycznego po obu stronach granicy ta jest uważana za najpiękniejszą. Zachwyca barokowym bogactwem szaty naciekowej i mieniącymi się tajemniczo podziemnymi jeziorkami. Jaskinia znajduje się w pierwszej dwudziestce najdłuższych (14.) i najgłębszych (18.) jaskiń słowackich (dane z kwietnia 2008 r.). Nadal odkrywane są jej nowe partie. Na... ...

Liczba wszystkich zdjęć: 61

Opis

Pośród jaskiń tatrzańskich dostępnych dla ruchu turystycznego po obu stronach granicy ta jest uważana za najpiękniejszą. Zachwyca barokowym bogactwem szaty naciekowej i mieniącymi się tajemniczo podziemnymi jeziorkami.

Jaskinia znajduje się w pierwszej dwudziestce najdłuższych (14.) i najgłębszych (18.) jaskiń słowackich (dane z kwietnia 2008 r.). Nadal odkrywane są jej nowe partie.

Na trasie turystycznej o długości 1370 m znajduje się aż 860 schodów jaskinia jest bowiem rozwinięta pionowo, a korytarze i sale położone są na różnych wysokościach. W czasie zwiedzania pokonuje się 125 m przewyższenia. Do wnętrza jaskini prowadzi wydrążony tunel. W stropie Korytarza Wejściowego widoczne są kominy, które prowadzą do położonego 82 m wyżej otworu wejściowego (obecnie nieużywany). Trasa biegnie meandrującym korytarzem do Rozdroża i stąd do komory Dóm objavitel'ov z pięknymi jeziorkami, na dnie których zalegają perły jaskiniowe. Takie niewielkie jeziorka występują też w kolejnych częściach jaskini: Wysokiej Komorze z fantastycznymi, ogromnymi kaskadami wapiennymi, Długim Korytarzu o rurowatym kształcie i Sali Palmowej, słynącej z wielkich nacieków stalagmitowych w kształcie pagód (symbol jaskini). Przez komory Kalsteina i Wielką dochodzi się do wąskiego i krętego korytarza, a po zatoczeniu nim pętli wkracza się do Śpiewalni - komora ta słynie z doskonałej akustyki, odbywają się tu koncerty muzyki poważnej. Głęboką ciszę podkreśloną nieprzeniknioną ciemnością zakłóca jedynie dźwięk skapujących kropli. Następnie wędruje się przez Białą Salę - nazwa nawiązuje do barwy nacieków pokrywających ściany. W Komorze Głębokiej można przekonać się o skali rozwinięcia pionowego jaskini, zaglądając w czarną czeluść Przepaści Głodowej. Ostatnia na trasie zwiedzania jest Komora Ruin - i rzeczywiście na jej dnie zalegają potężne wanty, które oderwały się od stropu oraz ścian. Z tej komory przechodzi się wąskim korytarzem ponownie do Rozdroża i dalej do wyjścia.

Jaskinia Bielska jest jaskinią naciekową. W czasie zwiedzania można podziwiać wielobarwne formy naciekowe o niezwykłych kształtach: sople, kolumny, draperie, zasłony, polewy, żebra, pola ryżowe, pizolity i wiele innych. Najbogatsza szata naciekowa zdobi Komorę Wysoką, Komorę Wodospadową, Śpiewalnię i Salę Palmową.

Jaskinię Bielską zamieszkuje siedem gatunków nietoperzy. Najliczniej reprezentowane są nocki: duże, wąsatki, Brandta oraz orzęsione. Rzadziej zaglądają tu gacki brunatne, mroczki pozłociste i podkowce małe.

W jeziorkach występuje maleńki przedstawiciel fauny jaskiniowej, skorupiak Bathynella natans - stygobiont, czyli organizm przystosowany do życia w wodach podziemnych. Charakteryzuje się m.in. brakiem organów wzrokowych i pigmentu w skórze. Skorupiaczek o długości od 1 do 2 mm jest prawdopodobnie reliktem trzeciorzędowym - żył w morzu, a po nasunięciu się lądolodu przetrwał, przystosowując się do warunków jaskiniowych.

Tatry Bielskie to fragment Tatr położony całkowicie na Słowacji, między Przełęczą pod Kopą a Zdziarską Przełęczą, czyli między Tatrami Wysokimi a Magurą Spiską. Główny grzbiet Tatr Bielskich ma długość około 13 km i ciągnie się od Jaworzyny Spiskiej na zachodzie po uzdrowisko Tatrzańska Kotlina. Najwyższym szczytem jest Hawrań (2152 m n.p.m. - bez szlaku turystycznego). Tatry Bielskie zbudowane są głównie ze skał osadowych, węglanowych (wapieni, margli i dolomitów), w których rozwinęły się powierzchniowe i podziemne formy krasowe.

Nazwa tej części Tatr (a od niej wzięła się nazwa jaskini) pochodzi od nazwy miasta Biała Spiska i w polskim nazewnictwie pojawiła się pod koniec XIX w.

Do jaskini z parkingu prowadzi ścieżka dydaktyczna z tablicami informacyjnymi (w języku słowackim, niemieckim i angielskim) na temat jaskini oraz okolicznej fauny i flory. Dojście tą ścieżką o przewyższeniu 120m zajmuje ok. 20 minut. Przy głównym parkingu znajduje się mały kantor, gdzie możliwe jest kupno walut (głównie euro), lecz oczywiście po kursach mniej korzystnych, niż gdybyśmy tego dokonali w Polsce. Uwaga: w kantorze tym możliwa jest jedynie opcja kupna waluty euro, sprzedaż walut innych państw nie jest tutaj realizowana.
Ponadto w kasie jaskini można także zapłacić polską walutą po aktualnym średnim kursie przeliczenia na euro (prawdopodobnie wymiana w kantorze przy parkingu jest bardziej opłacalna).

INFORMACJE PRAKTYCZNE
Czas zwiedzania: ok. 70 minut.
Temperatura powietrza: + 5-6 °C
Długość korytarzy jaskini: 3829 m
Długość ścieżki turystycznej: 1370 m
Głębokość: 168 m
Wysokość otworu: 972 (zamknięty) i 890 m n.p.m.
Sposób zwiedzania: z przewodnikiem
Dostępność:
  • jest otwarta przez cały rok, w poniedziałki nieczynna
  • w dniach 2.I - 31.V, 1.XI - 15.XI, 27.XII - 31.XII wstępy w godzinach: 9:30, 11:00, 12:30, 14:00
  • w dniach 1.VI - 31.VIII wstępy w godzinach: 9:00, 10:00, 11:00, 12:00, 13:00, 14:00, 15:00, 16:00
  • w dniach 16.XI - 26.XII oraz 1.I jaskinia nieczynna
  • do zwiedzania konieczna jest minimalna grupa w liczbie 4 osób.
Trudności w zwiedzaniu:
  • do jaskini prowadzi leśna droga (szlak żółty) z miejscowości Tatrzańska Kotlina, położonej kilka kilometrów na północny wschód od Tatrzańskiej Łomnicy.
  • dojście do jaskini zajmuje około 20 min.
  • strome podejście - ponad 120 m różnicy wysokości. Po drodze rozmieszczono tablice edukacyjne.
  • trasa turystyczna w jaskini wymaga pokonania 860 schodów
Oświetlenie: elektryczne
Zalecany ubiór: wygodne, solidne obuwie i ciepła odzież
Opłaty: wstęp do jaskini jest płatny:
  • dorośli: 7EUR
  • studenci: 6 EUR
  • dzieci: 3,5 EUR
  • możliwość fotografowania i filmowania: 10 EUR
Uwagi: parkingi pod jaskinią są płatne (ok. 5 EUR za dobę)
Organizator zwiedzania: Józef Bachleda, 059 54 Tatranska Kotlina, tel. +421 052 446 73 75, belianj@ssj.sk
 

Źródło: Szewczykowie R.I., Jaskinie. Polska, Czechy, Słowacja., Carta Blanca 2009

Spišská Nová Ves

Historia

Jaskinia Bielska powstała w mezozoicznych wapieniach wchodzących w skład płaszczowiny kriżniańskiej (płaszczowina jest to nasunięta na dany obszar w wyniku ruchów tektonicznych pokrywa skalna) jeszcze przed plejstocenem, czyli przed pojawieniem się lądolodu skandynawskiego. Płytowo ułożone, spękane wapienie podlegały procesom krasowym. Początkowe szczeliny skalne były całkowicie wypełnione wodą, która płynęła pod ciśnieniem hydrostatycznym (o czym świadczą owalne w przekroju korytarze i kotły wirowe w stropie i ścianach w wielu miejscach jaskini).

Jako pierwsi penetrowali jaskinię poszukiwacze złota w XVIII w., o czym świadczą napisy z nazwiskami i datami na ścianach: "Michael Scholtz 1713" oraz "Thomas Mayer, Jacob Haaz, Jacob Herzogh 1713". Drugie odkrycie miało miejsce po ponad stu latach, w 1826 r., za sprawą poszukiwaczy skarbów Lorenza Guldena z Białej Spiskiej i Fabry z Kieżmarku. Ci jednak przeszukiwali jaskinię tylko w pobliżu otworu i nie zapuścili się w głąb.

Potem jaskinię odwiedzali także inni, anonimowi amatorzy skarbów - wszyscy zachowywali informację o położeniu jaskini w sekrecie. Trzecie i już ostateczne odkrycie Jaskini Bielskiej należy do mieszkańców Białej Spiskiej, Johanna Britza i Juliusa Husza. W sierpniu 1881 r. zwiedzili oni początkową część podziemi. W kolejnym roku Britz w towarzystwie Augusta Kaltsteina i Emericha Verbovsky'ego zbadali dalsze' partie jaskini. Dzięki funduszom wy-i asygnowanym przez władze Białej Spiskiej Kalstein kontynuował eksplorację jaskini, a ze względu na jej piękno i zróżnicowanie szaty naciekowej już w 1882 r. udostępniono ją, zwiedzającym (i od razu z przewodnikiem). Zachwyceni turyści, rozświetlając sobie mroki pochodniami i świecami, podziwiali naturalne podziemia. W celu uprzystępnienia jaskini wykopano wąski kanał, który jest używany do dziś od 1883 r. Już w 1896 r. jaskinię wyposażono w sztuczne oświetlenie. Ciekawostką jest to, że sława jaskini przyczyniła się do rozwoju turystycznego Tatrzańskiej Kotliny. Rocznie jaskinię zwiedza 100 tys. turystów, w tym wielu Polaków.

W1979 r. jaskinia została uznana za narodowy zabytek przyrody.

Źródło: Szewczykowie R.I., Jaskinie. Polska, Czechy, Słowacja., Carta Blanca 2009

Literatura

  1.  Szewczykowie R.I., Jaskinie. Polska, Czechy, Słowacja., Carta Blanca 2009
Dane adresowe Jaskinia Bielska 059 54 Wysokie Tatry N49º13'41.088", E20º18'45.378"
Cechy i udogodnienia
Wstęp płatny
Kawiarnia/bistro
Parking
Toaleta
Możliwość zwiedzania
Podziemna trasa turystyczna
Na deszcz

Korzystając z tej strony akceptujesz, że w Twoim urządzeniu końcowym zostaną zainstalowane pliki cookies, które umożliwiają nam świadczenie usług. Brak zgody na pliki cookies oznacza, że pewne funkcjonalności strony mogą być niedostępne. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Więcej informacji znajdziesz w Polityce Cookies.