Przełęcz Glinka

Przełęcz Glinka (845 m n.p.m.), niekiedy nazywana również Przełęczą Ujsolską, to istotne obniżenie terenu o ogromnym znaczeniu geograficznym oraz turystycznym. Znajduje się ona pomiędzy szczytami Magurka w Grupie Oszusa na południu, a masywem Jaworzyny w Grupie Pilska na północy. Stanowi ona naturalną, fizycznogeograficzną granicę między dwoma pasmami górskimi. Po jej wschodniej stronie rozciąga się Beskid Żywiecko-Orawski, natomiast po zachodniej stronie wznosi się Beskid Żywiecko-Kisucki. Przez to niezwykle malownicze miejsce przebiega Wielki Europejski Dział Wodny, a także współczesna granica polsko-słowacka.

Geografia, sieć hydrograficzna i położenie administracyjne

Topografia okolicy sprawia, że woda z obu stron przełęczy spływa do zupełnie innych zlewisk morskich. W kierunku zachodnim, ze stromej polskiej strony, swoje źródła ma potok Glinka, który ostatecznie zasila zlewnię rzeki Soły. Z kolei na wschód, już po stronie słowackiej, swoje wody toczy potok Cisanówka (lokalnie nazywany Tisaňovka), należący do obszernego dorzecza rzeki Białej Orawy. Polskie stoki przełęczy administracyjnie przynależą do urokliwej wsi Glinka. Cały ten obszar wchodzi w skład gminy Ujsoły w powiecie żywieckim (województwo śląskie).

Historia komunikacji i dawne przejście graniczne

W dzisiejszych czasach przez to strategiczne obniżenie grzbietu górskiego wiedzie utwardzona droga, która w wygodny sposób łączy polskie Ujsoły i Glinkę z miejscowością Novoť położoną na słowackiej Orawie. Komunikacja w tym miejscu ma bogatą historię. Zaledwie kilkanaście lat temu obszar ten wyglądał zupełnie inaczej. Aż do końca lat 90. XX wieku na górę nie prowadziła żadna asfaltowa trasa, a podróżni musieli zadowolić się bardzo słabej jakości drogą leśną, używaną głównie przez drwali i pograniczników.

Sytuacja infrastrukturalna zmieniła się, gdy w latach 1996–2007 zorganizowano w tym miejscu przejście graniczne Ujsoły-Novoť. Służyło ono początkowo tylko do ruchu pieszego i małego ruchu granicznego, by z czasem rozbudować się o możliwość przeprawy samochodowej. Ostatecznie, w wyniku wejścia obu krajów do strefy Schengen, zlikwidowano stałe kontrole paszportowe, co otwarło swobodny przejazd dla wszystkich.

Tradycje turystyczne i szlaki piesze

Omawiany punkt od dawna przyciągał entuzjastów górskich wędrówek. Już w dwudziestoleciu międzywojennym poprowadzono tędy bardzo długi i popularny dalekobieżny szlak turystyczny, który łączył dwa potężne masywy – zaczynał się na zboczach Baraniej Góry (1215 m n.p.m.), a jego punkt docelowy stanowiło Pilsko (1557 m n.p.m). Ta fascynująca i wymagająca trasa została niestety bezpowrotnie zlikwidowana zaraz po zakończeniu II wojny światowej, z uwagi na szczelne zamknięcie granicy między ówczesną Polską a Czechosłowacją.

Współcześni piechurzy również znajdą tu doskonałe warunki do aktywnego wypoczynku. Głównym grzbietem Karpat, przecinając przełęcz, biegnie dziś popularny, niebiesko znakowany słowacki szlak graniczny. Stanowi on znakomitą oś komunikacyjną dla długich wypraw i pozwala na legalne wędrowanie jedną stopą w Polsce, a drugą na Słowacji, podziwiając przy tym nienaruszoną przyrodę dwóch różnych beskidzkich krain geograficznych.

Źródło: wikipedia.pl