Kościół pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Szklarskiej Porębie

Kościół pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Szklarskiej Porębie to rzymskokatolicka świątynia parafialna należąca do dekanatu i diecezji legnickiej. Budowla usytuowana jest na wysokości 700 m n.p.m. na malowniczych formacjach skalnych znanych jako Krucze Skały w miejscowości Szklarska Poręba. Obiekt ten wyróżnia się niezwykle bogatą historią oraz surową, górską architekturą, stanowiąc ważny punkt na zabytkowej mapie miasta.

Historia powstania i hojni fundatorzy świątyni

Budowę tego wyjątkowego obiektu rozpoczęto w 1888 roku, a zakończono i oddano do użytku zaledwie rok później. Głównym fundatorem przedsięwzięcia był hrabia Ludwik Schaffgotsch. Inwestycję wsparto również ze środków finansowych zebranych podczas letnich koncertów oraz z dobrowolnych składek miłośników regionu. W bogate wyposażenie wnętrza zaangażowała się bezpośrednio najwyższa arystokracja. Cesarz Wilhelm II ufundował drewnianą ambonę, jego małżonka Augusta Wiktoria przekazała ołtarz, a żona zmarłego cesarza Fryderyka sfinansowała piękny witraż w apsydzie. Dodatkowo ze spadku po zmarłej cesarzowej Auguście zakupiono cenne lichtarze.

Surowa architektura i materiały budowlane

Głównym projektantem bryły był Richard Plüddemann. Z historycznego punktu widzenia jest to jeden z zaledwie dwóch znanych projektów tego architekta wykonanych dla prywatnych inwestorów w czasie, gdy pełnił on zaszczytną funkcję miejskiego radcy budowlanego we Wrocławiu. Zgodnie z założeniami twórcy, prostota artystycznego wyrazu kaplicy miała stanowić wyraźny kontrast dla zmanierowanej architektury miejskiej. Do wzniesienia murów użyto wyłącznie surowego granitu oraz twardego piaskowca. Wybór takich materiałów uzasadniono ich wysoką odpornością na trudny klimat górski i obfite opady śniegu, co miało zapobiec konieczności prowadzenia częstych remontów przy jednoczesnym braku wykwalifikowanych rzemieślników. Zewnętrzna bryła została zdominowana przez masywną wieżę, której dwuspadowy dach wieńczy smukła latarnia w kształcie ostrosłupa, przerwana charakterystyczną galeryjką.

Burzliwe losy powojenne i postępująca dewastacja

Początkowo budynek miał być przeznaczony wyłącznie dla katolików, jednak ostatecznie po wybudowaniu przekazano go miejscowym protestantom. Sytuacja zmieniła się drastycznie po zakończeniu II wojny światowej. Ewangelicy przestali odprawiać w nim swoje nabożeństwa, a ówczesne władze państwowe przekazywały obiekt kolejno różnym grupom wyznaniowym, w tym mariawitom, narodowcom, metodystom oraz Adwentystom Dnia Siódmego. Mimo to świątynia była nieustannie opuszczona, systematycznie okradana i dewastowana. Szabrownicy skradli całe jej oryginalne wyposażenie wraz z bezcennymi dokumentami i historycznymi pamiątkami zgromadzonymi w wieży.

Odzyskanie kościoła i utworzenie nowej parafii

Aby zapobiec całkowitej ruinie, w dniu 12 lutego 1980 roku zrujnowany obiekt został oficjalnie wykupiony przez rzymskokatolicką parafię, której siedzibą był pobliski kościół pw. Bożego Ciała w Szklarskiej Porębie. Miejscowi wierni wraz z proboszczem, ojcem Maksymilianem Januszkiewiczem, natychmiast przystąpili do intensywnych prac remontowych. Pierwsza uroczysta msza święta w odnowionych murach odbyła się 14 sierpnia 1983 roku. Odprawił ją ksiądz kardynał Henryk Gulbinowicz, który osobiście poświęcił świątynię i nadał jej wezwanie świętego Maksymiliana Marii Kolbego, franciszkanina konwentualnego i męczennika z Oświęcimia. Ostatecznym zwieńczeniem procesu odnowy był dekret biskupa legnickiego Tadeusza Rybaka z dnia 29 czerwca 1998 roku, na mocy którego przy odzyskanym kościele utworzono w pełni samodzielną parafię.