Kościół pw. Bożego Ciała w Szklarskiej Porębie

Kościół pw. Bożego Ciała w Szklarskiej Porębie to rzymskokatolicki kościół parafialny, który administracyjnie należy do lokalnego dekanatu Szklarska Poręba w diecezji legnickiej. Ta okazała świątynia stanowi istotny punkt na religijnej mapie regionu. Została wybudowana w surowym stylu neoromańskim w latach 1884-1886, a jej uroczyste poświęcenie odbyło się 8 września 1887 roku. Budowla została w całości ufundowana przez zamożnego właściciela Cieplic Śląskich-Zdroju z rodu Schaffgotschów. Arystokrata sfinansował to przedsięwzięcie, aby wypełnić swój wcześniej złożony ślub.

Początki duszpasterstwa i lokalnej wspólnoty

Pierwotnie obszar ten przynależał do parafii Sobieszów. W 1488 roku wzniesiono tu pierwszą, małą kapliczkę drewnianą, przy której już dwa lata później oficjalnie erygowano parafię afiliowaną. Gdy kilkanaście lat później w drewnianym kościele umieszczono obraz Matki Bożej, miejsce to zaczęło przyciągać liczne grupy pątników. Sytuacja zmieniła się drastycznie w dobie reformacji, kiedy to większość okolicznych mieszkańców przeszła na protestantyzm i siłą rzeczy zajęła kościół. Odrodzenie katolicyzmu nastąpiło w XVII wieku, tuż po wojnie trzydziestoletniej. Katolicy przejęli wówczas świątynię wybudowaną w 1639 roku w dolnej części miejscowości. Od tego czasu stałą opiekę duszpasterską sprawowali nad nimi cystersi z Cieplic, co trwało nieprzerwanie aż do kasaty zakonu w 1810 roku. Po tym wydarzeniu przez trzy lata wierni pozostawali całkowicie bez opieki kapłańskiej.

Rozwój przemysłu i wyposażenie nowej świątyni

Gdy w XIX wieku w mieście wybudowano nowoczesną hutę szkła, populacja zaczęła gwałtownie rosnąć. Zwiększyła się również drastycznie liczba katolików, która w 1885 roku przekroczyła próg tysiąca osób, co ostatecznie zmotywowało fundatorów do budowy obecnego, znacznie większego kościoła. Niedługo po oddaniu budynku do użytku, w 1891 roku, jego wnętrze wzbogaciło się o stacje Drogi Krzyżowej precyzyjnie wykonane z terakoty. Z kolei w 1920 roku kolejne stacje męki pańskiej ustawiono na zewnętrznym placu kościelnym. Pod sklepieniem do dziś zawieszony jest wspaniały, kryształowy żyrandol, który został wykonany przez mistrzów w miejscowej hucie "Józefina". W świątyni znajduje się również cenny obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, który został osobiście poświęcony przez papieża Piusa X.

Unikalne dzieła malarskie Wlastimila Hofmana

Wystrój kościoła jest ściśle związany z lokalnymi twórcami. Największą uwagę przyciągają wyjątkowe obrazy, które namalował wybitny artysta malarz Wlastimil Hofman, mieszkający na stałe w tym górskim mieście. Spod jego pędzla wyszło kilka dzieł zdobiących nawy, jednak najważniejsze z nich znajduje się w centralnym punkcie świątyni. W ołtarzu głównym podziwiać można niezwykły obraz zatytułowany "Chrystus z Eucharystią", na którym postać Zbawiciela została uwieczniona na tle górskiego krajobrazu z wyraźnie zarysowanym szczytem Szrenica.

Powojenne losy i reorganizacja parafii

Po zakończeniu II wojny światowej nastąpiły ogromne zmiany w zarządzaniu obiektem. W październiku 1945 roku administrator apostolski we Wrocławiu zlecił stałą opiekę duszpasterską nad parafią franciszkanom konwentualnym z prowincji krakowskiej. Z kolei w latach pięćdziesiątych XX wieku wnętrze kościoła parafialnego zostało całkowicie odmalowane i odświeżone. Z czasem struktura parafialna w mieście uległa rozbudowie. W latach siedemdziesiątych wykupiono od gminy protestanckiej stary, murowany kościół, który następnie odbudowano i uroczyście poświęcono pod wezwaniem św. Maksymiliana. Obiekt ten ostatecznie stał się w maju 1998 roku siedzibą zupełnie nowej parafii, wydzielonej z dotychczasowego terytorium i obsługiwanej przez kapłanów diecezjalnych.