Tablica upamiętniająca płk. Czesława Chmielewskiego w Tarnowskich Górach

Tablica upamiętniająca płk. Czesława Chmielewskiego w Tarnowskich Górach to ważny punkt na historycznej mapie miasta. Odsłonięcie tego symbolicznego upamiętnienia miało miejsce przy ulicy Sienkiewicza 1, na fasadzie budynku, w którym przed wybuchem drugiej wojny światowej mieszkał zasłużony oficer. Inicjatywa ta została zrealizowana przy wsparciu Urzędu Miejskiego, a w oficjalnej uroczystości wzięła udział między innymi córka pułkownika, Teresa. Głównym organizatorem wydarzenia był Ochotniczy Szwadron 3 Pułku Ułanów Śląskich, dbający o pielęgnowanie lokalnej pamięci historycznej w regionie, jakim jest województwo śląskie.

Związki pułkownika z miastem

Czesław Chmielewski dowodził 3 pułkiem Ułanów Śląskich od marca 1937 roku aż do wybuchu konfliktu zbrojnego. To właśnie z Tarnowskich Gór wyruszył na swój ostatni szlak bojowy podczas kampanii wrześniowej. Dowodzona przez niego jednostka wchodziła w skład Krakowskiej Brygady Kawalerii, walczącej w strukturach Armii Kraków. Szlak bojowy ułanów prowadził ze Śląska aż na tereny Lubelszczyzny.

Edukacja i początki służby wojskowej

Przyszły dowódca urodził się w 1897 roku w majątku Masłowszczyzna. Swoją edukację wojskową rozpoczął w Korpusie Kadetów w Połocku, a następnie od 1915 roku kształcił się w Mikołajewskiej Szkole Jazdy w Piotrogrodzie. Szybko zdobywał doświadczenie bojowe w różnych jednostkach:

• W lutym 1916 roku zasilił szeregi Legionu Puławskiego jako młodszy oficer drugiego szwadronu.
• W 1918 roku objął dowództwo szóstego szwadronu w ramach I Korpusu Polskiego w Rosji.
• W listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego w Warszawie, gdzie przydzielono go do 1 pułku Ułanów Krechowieckich.

Wojna polsko-bolszewicka i rozwój kariery

Oficer brał aktywny udział w walkach na froncie polsko-ukraińskim oraz w wojnie polsko-bolszewickiej. Po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Jazdy w Grudziądzu powrócił na front. Szczególną odwagą wykazał się podczas bitwy pod Łaszczowem, gdzie przeprowadził brawurową szarżę, rozbijając siły nieprzyjaciela i biorąc wielu jeńców. W starciu tym odniósł rany, a za wybitne zasługi został odznaczony Krzyżem Walecznych. W latach późniejszych pełnił funkcję kwatermistrza, a następnie zastępcy dowódcy 9 pułku strzelców konnych w Grajewie. Od 1930 do 1937 roku stał na czele 13 pułku Ułanów Wileńskich.

Ostatnie walki i losy powojenne

Wrzesień 1939 roku był dla dowódcy czasem najcięższej próby. Walcząc z niemieckim najeźdźcą, wziął udział w dramatycznej bitwie pod Tomaszowem Lubelskim. Po kolejnym starciu z wrogiem stracił przytomność i pozostał na placu boju. Został odnaleziony i przewieziony do miejscowego szpitala. Uznano go za inwalidę, dzięki czemu uniknął trafienia do niewoli. Po zakończeniu działań wojennych osiedlił się w Tomaszowie Mazowieckim, gdzie spędził resztę życia. Zmarł tam 1 lipca 1960 roku i spoczął na miejscowym cmentarzu.

Źródło: tarnowskiegory.pl