Tężnia solankowa w Konstancinie-Jeziornie

Tężnia solankowa w Konstancinie-Jeziornie to wyjątkowe miejsce na mapie turystyczno-zdrowotnej Polski, które oferuje województwo mazowieckie. Od dziesiątek lat tężnie solankowe, nazywane inaczej gradierniami, stanowią popularną i cenioną formę haloterapii. Te potężne, drewniane budowle, starannie pokryte gałązkami tarniny, pierwotnie służyły wyłącznie do zagęszczania solanki w toku produkcji soli konsumpcyjnej i leczniczej, a pierwsze tężnie produkcyjne zaczęły powstawać już w XVII wieku. Z upływem czasu naukowcy oraz kuracjusze zauważyli, że powietrze gromadzące się bezpośrednio wokół nich jest silnie nasycone leczniczym aerozolem. Powstaje on na skutek naturalnego obciekania solanki przez drobne elementy gradierni i jej powolnego odparowywania. Inhalacje tak bogatym w cenne mikroelementy powietrzem szybko zaczęto stosować w różnego typu profesjonalnych kuracjach. Bogata historia tężni solankowych wykorzystywanych w oficjalnym lecznictwie sięga XIX wieku.

Charakterystyka i działanie konstancińskiego inhalatorium

Unikalna Tężnia solankowa Uzdrowiska Konstancin-Zdrój S.A. jest certyfikowanym obiektem leczniczym, pełniącym funkcję rozległego inhalatorium zewnętrznego. Ta imponująca konstrukcja została wzniesiona w 1978 roku i od początku swego istnienia zasilana jest naturalną solanką wydobywaną z położonego nieopodal, własnego odwiertu. Ta szczególna solanka, charakteryzująca się stężeniem minerałów na poziomie 7,5%, posiada udokumentowane właściwości lecznicze. Powietrze wokół tężni, w wyniku ciągłego parowania solanki, skutecznie tworzy swoisty, prozdrowotny mikroklimat. Jest on niezwykle zbliżony do naturalnego klimatu, którym na co dzień możemy cieszyć się wyłącznie nad morzem. Zawarte w nim minerały aktywnie wspomagają odbudowę i szybką regenerację błony śluzowej górnych dróg oddechowych. Ponadto działają one silnie stymulująco na prawidłową pracę układu odpornościowego organizmu. Szczególnie cenne i istotne dla ludzkiego zdrowia są wdychane pierwiastki, do których zaliczamy: jod, brom, wapń oraz magnez.

Proces powstawania aerozolu jest niezwykle precyzyjny. Lecznicza solanka, spływając spokojnie po ułożonej faszynie, naturalnie odparowuje i wytwarza wspomniany mikroklimat. Proces ten wspomagany jest dodatkowo przez inhalator (zwany popularnie grzybkiem), który w sposób mechaniczny rozbija strumień i wytwarza delikatny aerozol. Uwolnione w ten sposób minerały i mikroelementy są następnie bezproblemowo wchłaniane przez błony śluzowe dróg oddechowych i ludzką skórę, systematycznie uzupełniając ich niedobór. Udowodniono naukowo, że działanie tej wyjątkowej solanki korzystnie wpływa na skomplikowany układ nerwowy, układ gruczołów dokrewnych oraz ogólną, naturalną odporność naszego organizmu.

Wskazania lecznicze oraz profilaktyczne i przeciwwskazania

Korzystanie z inhalatorium zalecane jest przy różnorodnych dolegliwościach. Oficjalne wskazania lecznicze oraz profilaktyczne obejmują:

• Przewlekłe oraz nawracające stany zapalne całego układu oddechowego.
• Dolegliwości związane z nerwicą.
• Problemy zdrowotne obejmujące nadciśnienie tętnicze.
• Zagrożenia wynikające z pracy w znacznym zapyleniu, w wysokiej temperaturze lub długotrwałe przebywanie w dużej, zanieczyszczonej aglomeracji miejskiej, takiej jak pobliska Warszawa.
• Nałogowe palenie tytoniu.
• Problemy endokrynologiczne, w tym niedoczynność tarczycy.
• Uciążliwe alergie oraz przewlekłe zapalenie zatok.

Należy jednak pamiętać, że istnieją sytuacje, w których haloterapia nie jest wskazana. Głównymi przeciwwskazaniami do korzystania z inhalacji są:

• Ostre choroby, którym towarzyszy podwyższona temperatura ciała.
• Zaawansowana niewydolność naczyń wieńcowych serca, szczególnie niebezpieczna u pacjentów ze zdiagnozowanym, niskim ciśnieniem krwi.
• Stan kliniczny po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego.
• Zdiagnozowane choroby nowotworowe.
• Stwierdzona nadwrażliwość na brom, jod lub wszelkie inne jony naturalnie zawarte w solance.
• Medycznie potwierdzona nadczynność tarczycy.

Historia odkrycia źródeł i proces budowy tężni

Cenne złoża leczniczej solanki zostały oficjalnie odkryte w 1965 roku. Po upływie 12 lat, w 1977 roku, uroczyście rozpoczęto skomplikowaną budowę tężni. Już w 1978 roku pomyślnie ukończono pierwszą część tego ogromnego przedsięwzięcia. Imponującą konstrukcję z drewna sosnowego solidnie zbudowali wykwalifikowani górale, natomiast niezbędną zbiórkę tarniny, z pełnym zaangażowaniem i w czynie społecznym, przeprowadzili sami okoliczni mieszkańcy. W kolejnych latach, od 1979 do 1980 roku, dobudowana została druga, obszerna część budowli i pomyślnie uruchomiony został kolejny grzybek - inhalator.

Mimo tych dwuetapowych prac to właśnie historyczną datę 21 lipca 1978 roku oficjalnie uznaje się za faktyczny początek działalności tego naturalnego inhalatorium. To właśnie wtedy, jako ukoronowanie zakończenia pierwszego etapu ciężkich prac, odbyło się jej uroczyste otwarcie. Ten wyjątkowy, drewniany element uzdrowiska funkcjonuje nieprzerwanie od ponad 45 lat, służąc wiernie lokalnej społeczności oraz turystom z całej Polski. Mimo iż na przestrzeni lat okolica przeszła niesamowitą przemianę, stając się niezwykle ekskluzywnym miastem-uzdrowiskiem, jej najcenniejszym i niezastąpionym darem natury pozostaje wciąż życiodajna solanka, która z dumą zasila drugie, najstarsze inhalatorium w kraju. 

Godziny otwarcia i cennik

Wszelkie szczegółowe informacje, cennik biletów oraz godziny otwarcia tego unikalnego obiektu można znaleźć na stronie internetowej gospodarza.

Źródło: teznia.com.pl