Willa Hugonówka

Willa Hugonówka to niezwykle zjawiskowy i ważny historycznie budynek, zlokalizowany w samym sercu malowniczego Parku Zdrojowego w Konstancinie-Jeziornie. Położona tuż obok słynnej tężni solankowej, nad zielonym brzegiem rzeki Jeziorki, willa stanowi jeden z najcenniejszych zabytków architektonicznych, jakimi może pochwalić się województwo mazowieckie. Obiekt, otoczony gęstym lasem sosnowym oraz starymi, zabytkowymi willami w najstarszej części dawnego letniska, pełni obecnie funkcję reprezentacyjnej i głównej siedziby Konstancińskiego Domu Kultury.

Początki i pierwszy podwarszawski zakład przyrodoleczniczy

Ta okazała i jasna willa została zaprojektowana na samym początku XX wieku przez wybitnych architektów tamtej epoki: Karola Kozłowskiego oraz Hugona Kudera. Budowla powstała dokładnie w 1903 roku, a realizację tej niezwykłej inwestycji zlecił Hugo Seydel. Był on powszechnie szanowanym obywatelem, winiarzem reprezentującym miasto Warszawa, a ponadto pełnił zaszczytne funkcje sędziego Trybunału Handlowego oraz konsula honorowego Królestwa Serbii w Polsce. Co niezwykle ciekawe, nowo powstała nieruchomość, zlokalizowana na pograniczu Konstancina i Skolimowa, wcale nie była prywatną, zamkniętą rezydencją właściciela. Budynek, którego nazwa bezpośrednio pochodzi od imienia inwestora, od samego początku został zaplanowany i uruchomiony jako pierwszy na tych terenach nowoczesny zakład przyrodoleczniczy.

Architektura obiektu zachwycała nowatorskimi jak na tamte czasy rozwiązaniami. Posiadłość wyróżniała się charakterystycznymi, rozległymi tarasami umiejscowionymi na wysokości pierwszego piętra. Poniżej głównego wejścia przygotowano urokliwą przystań dla łodzi, co dodatkowo uatrakcyjniało wypoczynek nad wodą. Wyposażenie placówki stało na najwyższym poziomie, a goście mogli korzystać z licznych udogodnień zdrowotnych i relaksacyjnych. Wśród najważniejszych z nich warto wymienić następujące elementy:

• Nowoczesne łazienki w pełni przystosowane do specjalistycznych zabiegów leczniczych.
• Profesjonalne inhalatorium wspierające profilaktykę i leczenie dróg oddechowych.
• Dobrze wyposażona sala gimnastyczna przeznaczona dla miłośników aktywności fizycznej.
• Elegancki salon oraz cicha czytelnia, stanowiące idealne miejsce do popołudniowego relaksu.

W tamtym okresie w tym wyjątkowym obiekcie wypoczywała największa elita ówczesnej stolicy. Zamożnych kuracjuszy przyciągał tu nie tylko zbawienny mikroklimat i piękna przyroda, ale również huczne bale oraz wieczorne koncerty największych gwiazd estrady. Działalność zakładu znacząco przyczyniła się do późniejszego przyznania miejscowości oficjalnego statusu uzdrowiska. Niestety, po zakończeniu I wojny światowej zakład przyrodoleczniczy bezpowrotnie zakończył swoją medyczną działalność.

Dwudziestolecie międzywojenne i popularny pensjonat

W okresie dwudziestolecia międzywojennego posiadłość przeszła na własność rodziny Andrzejewskich. Zmiana właścicieli przyniosła również całkowitą zmianę charakteru tego miejsca. Budynek stał się popularnym i chętnie odwiedzanym pensjonatem, w którym w trakcie trwania sezonu letniego regularnie wynajmowano pokoje napływającym wczasowiczom. To właśnie w tym czasie obiekt zyskał wśród mieszkańców intrygujący przydomek. Zaczęto go potocznie nazywać „Domem pod diabłami”. Nazwa ta wzięła się bezpośrednio od intrygujących rzeźb dwóch faunów, które umieszczono na solidnych postumentach dumnie stojących tuż przy głównym wejściu na schody.

Lata powojenne i ewolucja funkcji publicznych

Po zakończeniu II wojny światowej zabytek na stałe zaczął pełnić różnorodne funkcje publiczne, które zmieniały się na przestrzeni kolejnych dekad. U schyłku lat 40. XX wieku w gmachu mieścił się Instytut Ludowy, w którym intensywnie szkolono ówczesnych działaczy partyjnych. Na początku lat 50. budynek stał się oficjalną siedzibą Zespołu Pieśni i Tańca Centralnej Rady Związków Zawodowych „Skolimów”. Po ostatecznym rozwiązaniu tego zespołu artystycznego, pod koniec lat 50., w dawnej willi otwarto lubiane przez mieszkańców kino „Fregata”. W późniejszym czasie placówkę przemianowano na kino „Beata”, które z powodzeniem funkcjonowało aż do 1990 roku. Z kolei w latach 1991–1997 w obiekcie równolegle działało kino oraz rozrywkowy lokal o nazwie „Pub pod Diabłami”.

Lata 90. XX wieku okazały się jednak niezwykle trudnym okresem dla tego historycznego miejsca. Z otoczenia bezpowrotnie zniknęły zabytkowe rzeźby faunów, a sam budynek powoli i systematycznie niszczał. Prawdziwym ciosem dla dawnego pensjonatu był poważny pożar, który wybuchł w 1993 roku. W jego wyniku obiekt uległ ogromnym zniszczeniom i z czasem zaczął zamieniać się w opuszczoną, smutną ruinę, która jedynie przypominała o dawnej świetności podwarszawskiego letniska.

Rewitalizacja i współczesne centrum kultury

W 2004 roku podjęto niezwykle ważną decyzję o kompleksowej rewitalizacji niszczejącego budynku. Prace remontowe i konserwatorskie były procesem bardzo skomplikowanym, który napotkał na swojej drodze wiele mniejszych i większych perturbacji. Ostatecznie wielki projekt odbudowy zakończył się pełnym sukcesem w styczniu 2014 roku. Zrewitalizowany budynek odzyskał swój pierwotny, jasny blask i dziś z dumą pełni funkcję głównej siedziby Konstancińskiego Domu Kultury.

Podczas prowadzonych prac budowlanych zadbano o to, aby ten historyczny obiekt był w pełni przystosowany do potrzeb wszystkich współczesnych gości, ze szczególnym uwzględnieniem osób niepełnosprawnych. Z myślą o osobach mających trudności z poruszaniem się, starannie zaprojektowano wygodne wejście bezpośrednio z poziomu zero. Ponadto wewnątrz budynku zapewniono bardzo łatwy dostęp do nowoczesnej windy oraz wytyczono odpowiednio szerokie ciągi komunikacyjne. Dzięki tym rzetelnym zabiegom, dawna kolebka uzdrowiska stała się przestrzenią całkowicie otwartą i przyjazną dla każdego, z powodzeniem kontynuując swoją ponad stuletnią tradycję miejsca, w którym nieprzerwanie skupia się życie kulturalne i społeczne.

W obiekcie znajduję się również kawiarnia "Hugonówka FoodArt Cafe". 

Źródło: konstancinjeziorna.pl; hugonowka.pl