Kamień upamiętniający śmierć Adolfa Rotha
Kamień upamiętniający śmierć Adolfa Rotha to skromna pamiątka historyczna zlokalizowana na stoku Sulicy. Obiekt ten można odnaleźć bezpośrednio przy leśnej drodze, która prowadzi z Rozdroża pod Sulicą nad malowniczą Doliną Jeleniego Potoku. Ten interesujący artefakt przypomina o bogatej, przedwojennej historii turystyki, z której słynie województwo dolnośląskie.
Kim był Adolf Roth i jak zginął?
Adolf Roth był z zawodu nauczycielem, na co dzień mieszkającym w mieście Kamienna Góra. Pełnił on zaszczytną funkcję członka zarządu głównego niemieckiej organizacji turystycznej RGV (Riesengebirgsverein). Zmarł tragicznie 13 lutego 1927 roku na stoku Sulicy, a przyczyną jego śmierci był niefortunny wypadek w trakcie zimowej wędrówki na rakietach śnieżnych. Uroczystość oficjalnego odsłonięcia obelisku ku czci tego zasłużonego działacza odbyła się ponad dwa lata później, dokładnie 21 września 1929 roku.
Inskrypcja na kamiennym obelisku
Na powierzchni głazu wykuto dedykację, która z powodu upływu lat i działania surowych warunków atmosferycznych jest dzisiaj ledwo widoczna. Zapisana w języku niemieckim inskrypcja brzmi: "Dem treuen Freund unserer heimischen Berge Adolf Roth *20.12.1874. †13.02.1927. R.G.V. Ortsgr. Landeshut". W polskim tłumaczeniu oznacza to: "Wiernemu przyjacielowi naszych lokalnych gór Adolfowi Rothowi, ur. 20.12.1874, zm. 13.02.1927, lokalna sekcja RGV z Kamiennej Góry".
Historia i znaczenie Towarzystwa Karkonoskiego (RGV)
Riesengebirgsverein, czyli popularne Towarzystwo Karkonoskie, odegrało kluczową rolę w rozwoju górskiej turystyki w tym regionie. Organizacja ta została oficjalnie założona 1 sierpnia 1880 roku. Miejscem jej powstania była Jelenia Góra. Inicjatorem powołania zrzeszenia i jego pierwszym prezesem był Theodor Donat, mieszkaniec pobliskich Mysłakowic. Po jego śmierci w 1890 roku, stanowisko to objął wybitny botanik Emil Fiek, ówczesny naczelnik urzędu gminnego w podjeleniogórskim Cunnersdorfie.
Towarzystwo prężnie się rozwijało, tworząc liczne sekcje terenowe, również w miastach znacznie oddalonych od samych gór, takich jak na przykład Wrocław, Berlin czy Stuttgart. Dynamika rozwoju RGV w liczbach prezentowała się następująco:
- W 1900 roku organizacja zrzeszała 10 848 członków w 89 sekcjach.
- W 1922 roku liczba ta osiągnęła historyczne maksimum, wynosząc aż 17 000 osób.
- W 1941 roku odnotowano znaczny spadek do poziomu 8 500 członków.
Po zakończeniu drugiej wojny światowej i istotnej zmianie granic państwowych, Towarzystwo Karkonoskie zmuszone było wznowić swoją działalność na terenie dzisiejszych Niemiec. Obecnie główna siedziba tej zasłużonej organizacji znajduje się w mieście Bamberg, a samo stowarzyszenie wciąż skupia ponad 1200 aktywnych członków, kultywując dawne, turystyczne tradycje.
