Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa i Matki Bożej Ostrobramskiej w Sosnówce

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa i Matki Bożej Ostrobramskiej w Sosnówce to jedna z najważniejszych budowli sakralnych, jakie skrywa malownicza gmina Podgórzyn. Usytuowana w sercu miejscowości, budowla ta stanowi nie tylko centrum życia duchowego lokalnej społeczności, ale również cenny zabytek architektury, będący świadectwem wielokulturowej historii regionu. Obiekt, pełniący funkcję kościoła parafialnego, należy do dekanatu Mysłakowice w diecezji legnickiej. Świątynia ta, choć z pozoru skromna, kryje w sobie fascynujące dzieje, sięgające korzeniami osiemnastego stulecia, oraz wnętrza, które zachwycają połączeniem stylów minionych epok.

Historia powstania na fundamentach Domu Modlitwy

Dzieje miejsca, w którym stoi dzisiejsza świątynia, sięgają roku 1745. To właśnie wtedy, w okresie pruskiego panowania na tych ziemiach, wzniesiono tutaj pierwszy „Dom Modlitwy”. Był to czas, gdy miejscowość Sosnówka zamieszkiwana była w dużej mierze przez ludność wyznania ewangelickiego, dla której posiadanie własnego miejsca kultu było sprawą priorytetową. Drewniana lub szachulcowa konstrukcja służyła wiernym przez kilkadziesiąt lat, jednak z biegiem czasu okazała się niewystarczająca lub uległa zniszczeniu, co zrodziło potrzebę budowy solidniejszego gmachu.

Obecny kościół został wzniesiony w latach 1816–1820. Budowniczowie zdecydowali się na styl klasycystyczny, który w tamtym okresie dominował w architekturze europejskiej, charakteryzując się harmonią, symetrią i oszczędnością formy. Przez ponad sto lat, aż do zakończenia II wojny światowej w 1945 roku, budynek służył wspólnocie ewangelickiej. Dopiero powojenne zmiany granic i wymiana ludności sprawiły, że świątynia została przejęta przez katolików, otrzymując nowe wezwanie, które łączy kult Serca Jezusa z maryjną pobożnością kresową, symbolizowaną przez Matkę Bożą Ostrobramską.

Architektura i bryła budynku

Kościół w Sosnówce to przykład budowli halowej, co oznacza, że jego nawy posiadają taką samą lub zbliżoną wysokość, tworząc przestronne i jednolite wnętrze. Bryła budynku jest zwarta i monumentalna, typowa dla protestanckiej architektury sakralnej początku XIX wieku. Dominującym elementem zewnętrznym jest kwadratowa wieża, która wyrasta z korpusu nawowego. Jest ona zwieńczona charakterystycznym hełmem z prześwitem, który dodaje całej konstrukcji lekkości i elegancji, stanowiąc jednocześnie punkt orientacyjny widoczny z wielu miejsc w dolinie u podnóża Karkonoszy.

Elewacje kościoła zostały rozplanowane z dbałością o rytm i proporcje. Uwagę zwracają okna rozmieszczone w dwóch rzędach, co jest rozwiązaniem często spotykanym w kościołach ewangelickich, gdzie wewnątrz znajdowały się empory (balkony) dla wiernych. Dolny rząd okien został osadzony w solidnym, boniowanym cokole, co nadaje podstawie budynku wizualnego ciężaru i stabilności. Górne okna są znacznie wyższe i zamknięte półkoliście, co pozwala na wpuszczenie do wnętrza dużej ilości naturalnego światła, rozjaśniającego przestrzeń modlitewną.

Wnętrze i wyposażenie

Mimo klasycystycznej bryły zewnętrznej, wnętrze kościoła kryje w sobie elementy nawiązujące również do stylu barokowego. Wyposażenie pochodzi głównie z XVIII i XIX wieku, stanowiąc cenny zbiór sztuki sakralnej. Połączenie barokowego przepychu z klasycystycznym umiarem tworzy unikalną atmosferę, sprzyjającą skupieniu i kontemplacji. Warto zwrócić uwagę na ołtarz oraz ambonę, które są świadectwem kunsztu dawnych rzemieślników działających na terenie, który obejmuje dzisiejsze województwo dolnośląskie.

Ważnym elementem wyposażenia każdego kościoła są instrumenty muzyczne i dzwony. Początkowo świątynia w Sosnówce posiadała tylko jeden mały dzwonek, co było zapewne podyktowane skromnymi funduszami w początkowym okresie funkcjonowania parafii. Sytuacja ta zmieniła się w 1844 roku, kiedy to kościół wzbogacił się o dwa kolejne, małe dzwonki, których dźwięk rozbrzmiewał nad okolicą, wzywając na nabożeństwa. Z kolei organy, które do dziś uświetniają liturgię swoją grą, uzyskały swój obecny kształt w wyniku przebudowy dokonanej w 1895 roku. Instrument ten jest nie tylko zabytkiem techniki, ale przede wszystkim żywym elementem tradycji muzycznej parafii.

Znaczenie dla regionu i turystyka

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa i Matki Bożej Ostrobramskiej pełni ważną rolę w życiu społecznym mieszkańców. Jako jeden z historycznych obiektów, kościół ten wpisuje się w bogaty krajobraz kulturowy okolic miasta Jelenia Góra. Warto jednak pamiętać, że opisywana świątynia nie jest jedynym cennym zabytkiem sakralnym w tej miejscowości. W Sosnówce znajduje się również drugi, murowany i starszy kościół pw. św. Marcina, który wraz z kościołem poewangelickim tworzy wyjątkowy zespół zabytkowy.

Dla turystów odwiedzających te strony, świątynia jest nie tylko interesującym przystankiem pozwalającym na chwilę zadumy, ale także ważnym punktem orientacyjnym. Tuż obok kościoła znajduje się bowiem węzeł szlaków turystycznych: krzyżują się tu szlak czarny i szlak żółty. Dzięki temu miejsce to jest doskonałą bazą wypadową do pieszych wędrówek w wyższe partie gór oraz do zwiedzania malowniczej okolicy.