Uzdrowisko Inowrocław

Uzdrowisko Inowrocław to wyjątkowy i niezwykle rozległy zespół uzdrowiskowo-wypoczynkowy, który położony jest w zachodniej części Inowrocławia. Znajduje się ono w województwie kujawsko-pomorskim, stanowiąc kluczowy punkt na mapie kurortów leczniczych w Polsce. Obszar ten jest wydzieloną strefą, która od wschodu graniczy bezpośrednio z osiedlem Nowym i Zdrojowym, a od południa z osiedlem Rąbin. Zachodnia granica tego zielonego terenu stanowi zarazem naturalną granicę miasta, natomiast od północnego zachodu strefę uzdrowiskową wyznacza linia kolejowa nr 131, znana powszechnie jako magistrala węglowa. Sercem całego kompleksu jest wspaniały park Solankowy o imponującej powierzchni 85 hektarów oraz zintegrowana dzielnica uzdrowiskowa, w której zlokalizowane są liczne sanatoria, hotele oraz wille wypoczynkowe.

Charakterystyka i profil leczniczy uzdrowiska

Inowrocławski kurort specjalizuje się przede wszystkim w profesjonalnym leczeniu chorób układu ruchu, schorzeniach reumatologicznych oraz przewlekłych problemach układu krążenia. Teren ten to nie tylko zieleń, ale również prężnie działające jednostki świadczące usługi lecznicze, rehabilitacyjne i wypoczynkowe. Znajdują się tu obiekty prywatne, branżowe oraz samorządowe, do których należą między innymi sanatoria:

• „Solanki”
• „Oaza”
• „Balnea Medical SPA”
• „Energetyk”
• „Przy Tężni” 
• luksusowe hotele (w tym hotel Park) 
• urokliwe wille.

Zdecydowanym przełomem dla kurortu był 2001 rok, kiedy to oddano do użytku ogromną tężnię solankową o zwartej formie, która obok podobnego obiektu znajdującego się w Ciechocinku jest drugim tego typu gigantem na terenie regionu, jakim jest województwo kujawsko-pomorskie.

Park zdrojowy – zielone serce rekreacyjne miasta

Park zdrojowy wraz ze swoimi tężniami i zabudową uzdrowiskową stanowi najważniejsze, ogólnomiejskie centrum rekreacyjne. Jest to prawdziwa „zielona oaza” oraz najcenniejsza strefa urbanistyczna, środowiskowa i turystyczzna w mieście. Na terenie tego obszernego parku kuracjusze mogą swobodnie korzystać z pijalni wód, w której serwowane są unikalne, miejscowe wody mineralne: „Inowrocławianka” oraz „Jadwiga”. Miłośnicy kąpieli mają do dyspozycji baseny solankowe („Termy Inowrocławskie”) oraz liczne obiekty rekreacyjne, takie jak restauracje, przestrzenie do dancingu, urokliwą muszlę koncertową, teatr letni, niezwykłą palmiarnię, siłownie plenerowe, bezpieczne place zabaw, ogrody botaniczne czy wreszcie ogrody papieskie stworzone specjalnie na cześć Jana Pawła II. W 2012 roku na południe od tężni powstał zupełnie nowy kompleks parkowy wyposażony w sztuczne kąpielisko z piaszczystą plażą oraz specjalnie wyznaczone miejsca do rodzinnego grillowania.

Historia i początki działalności leczniczej

Silne przesłanki do dynamicznego rozwoju lecznictwa w tym miejscu pojawiły się już w 1868 roku wraz z odkryciem potężnych pokładów soli, co błyskawicznie napędziło rozwój przemysłu chemicznego w regionie. Samo uzdrowisko „Solanki” powstało niedługo później, w 1875 roku, z ambitnej inicjatywy przedsiębiorcy Zygmunta Wilkońskiego. Wraz ze wspólnikami założył on Towarzystwo Akcyjne „Solanki Inowrocławskie”, które systematycznie wykupowało grunty pod zabudowę obiektów kąpielowych i projektowanego parku. Już w 1876 roku oddano do użytku pierwszy dom kuracyjny, w którym zamontowano 14 nowoczesnych łazienek, do których doprowadzano solankę wprost z miejskiej warzelni soli. W tamtym czasie powstał również elegancki ogród francuski, będący zalążkiem dzisiejszego parku. Po śmierci fundatora kurort przeszedł na wyłączną własność miasta. Kolejne dziesięciolecia przyniosły rozbudowę infrastruktury, w tym wzniesienie zakładów leczniczych dla dzieci i specjalistycznych obiektów wodoleczniczych, w których wprowadzano nowatorskie terapie igliwiowe, borowinowe oraz inhalacje.

Okres międzywojenny i dynamiczny rozkwit

Od 1922 roku obszar ten oficjalnie zaczął nosić nazwę „Inowrocław Zdrój”. Jego ogromna popularność stale rosła dzięki wykorzystywaniu w terapiach borowiny, wód mineralnych i unikalnych kąpieli kwasowęglowych. W latach 30. ubiegłego wieku frekwencja wynosiła blisko 5,7 tysiąca pacjentów, a władze miasta chętnie inwestowały potężne środki finansowe w upiększanie terenu. Powstała wówczas słynna muszla koncertowa, duży zakład kąpieli borowinowych, zakład przyrodoleczniczy z wziewalnią, a także niezwykle malowniczy most nad parkowym stawem. Uzdrowisko przyciągało ówczesne elity polityczne, wojskowe oraz artystyczne z całego kraju, organizując także prestiżowe, ogólnopolskie zjazdy dla lekarzy i higienistów.

Czasy PRL, odbudowa i profilowanie medyczne

Po zakończeniu działań wojennych uzdrowisko bardzo szybko wznowiło swoją podstawową działalność leczniczą. W 1950 roku kurort został upaństwowiony i przejęty przez Centralny Zarząd Uzdrowisk Polskich, a sezon leczniczy ostatecznie wydłużono na cały rok kalendarzowy. Obiekty medyczne systematycznie profilowano pod kierunkiem uznanych instytutów z Poznania czy Białegostoku, a sam kompleks stał się ośrodkiem naukowo-badawczym specjalizującym się w leczeniu schorzeń narządu ruchu, serca, żołądka czy dolegliwości wieku geriatrycznego. W tamtym okresie masowo wznoszono obiekty sanatoryjne dedykowane pracownikom poszczególnych branż, w tym sanatoria kolejowe, energetyków czy metalowców, które do dziś stanowią istotny filar bazy zabiegowej. Mimo zmian ustrojowych i komercjalizacji usług w latach 90., kompleks zdołał zachować swój niezwykły, prozdrowotny i rekreacyjny charakter, ciesząc się niegasnącym uznaniem wśród przybywających z całej Europy kuracjuszy.