Kościół pw. św. Judy Tadeusza Apostoła w Jeleniej Górze

Kościół pw. św. Judy Tadeusza Apostoła w Jeleniej Górze to miejsce, którego historia nierozerwalnie splata się z losami ludzi przybyłych na te ziemie po II wojnie światowej. Choć jako zinstytucjonalizowana wspólnota w strukturze kościelnej parafia ta jest stosunkowo młoda, jej korzenie sięgają trudnych, powojennych lat, kiedy to wiara stanowiła fundament budowania nowej tożsamości dla mieszkańców dzielnicy Czarne w mieście Jelenia Góra.

Trudne początki na Czarnym Strumieniu

Historia tutejszej wspólnoty wiernych rozpoczyna się w latach 1945–1946, tuż po zakończeniu działań wojennych. Wówczas to miejscowość, nosząca wtedy nazwę Czarny Strumień, stała się nowym domem dla grupy osadników wojskowych, przesiedleńców z Kresów Wschodnich oraz osób powracających z przymusowych robót w Rzeszy, obozów i oflagów. Była to społeczność niezwykle zróżnicowana etnicznie i kulturowo, złożona z ludzi wyrwanych ze swoich rodzinnych stron i pozbawionych kontaktu z bliskimi. W tym nowym, obcym dla nich miejscu, tożsamość regionalna musiała ustąpić miejsca czemuś, co ich łączyło – wspólnym korzeniom chrześcijańskim i głębokiemu poczuciu jedności narodowej. Dla tych ludzi tradycyjne pozdrowienie „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus” nie było jedynie pustą formułą, lecz wyrazem życiowej mądrości i nadziei płynącej prosto z serca.

Symbol wiary na rozstaju dróg

Wymownym świadectwem tamtych czasów i głębokiej religijności pierwszych mieszkańców stał się krzyż, wzniesiony w 1946 roku na rozwidleniu dzisiejszej ulicy Czarnoleskiej. Mimo że wichura powaliła go kilka lat temu, został on starannie odbudowany i ustawiony ponownie w tym samym miejscu. Widnieje na nim znamienny napis: „Ojczyznę wolną pobłogosław Panie”, który oddaje ducha patriotyzmu i tęsknoty za wolnością tamtego pokolenia. To właśnie przy tym krzyżu koncentrowało się życie religijne osady – mieszkańcy gromadzili się tu na wspólnych modlitwach oraz nabożeństwach majowych, które często odprawiane były bez udziału kapłana, siłą samej wspólnoty.

Zmiany administracyjne i pierwsze katechezy

W początkowym okresie powojennym miejscowość należała administracyjnie do jeleniogórskiej parafii, której siedzibą była dzisiejsza Bazylika pw. śś. Erazma i Pankracego w Jeleniej Górze. Sytuacja ta uległa zmianie w 1957 roku, kiedy to po reorganizacji struktur kościelnych, osada Czarne przeszła pod opiekę duszpasterską parafii, której centrum stanowił Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Jeleniej Górze. Był to moment przełomowy, który zapoczątkował regularną katechizację na tym terenie.

Nauczanie religii prowadzili kapłani z tej garnizonowej świątyni, a lekcje odbywały się początkowo w prywatnym mieszkaniu państwa Świniuchów przy ulicy Nowej 2. Ten nieformalny punkt katechetyczny służył wspólnocie aż do 1971 roku. Wówczas to, dzięki staraniom księdza pułkownika Wilhelma Kubsza, ówczesnego proboszcza parafii Świętego Krzyża, katechizację przeniesiono do domu przy ulicy Czarnoleskiej 5. Ksiądz Kubsz osobiście angażował się w edukację religijną mieszkańców aż do 1977 roku, kiedy to z powodu choroby jego obowiązki przejął ksiądz Zbigniew Stefaniak, kontynuując dzieło budowania duchowej wspólnoty na Czarnym.

Źródło: parafiaczarne.pl