Kościół pw. św. Michała Archanioła w Dobromierzu

Kościół pw. św. Michała Archanioła w Dobromierzu to zabytkowa świątynia, która stanowi serce parafii w niewielkiej, lecz historycznie bogatej miejscowości. Obiekt ten, pełniący funkcję rzymskokatolickiego kościoła parafialnego, znajduje się w malowniczej scenerii, jaką oferuje województwo dolnośląskie. Przynależy on do dekanatu Świebodzice, będącego częścią struktury, którą jest diecezja świdnicka. Jego mury pamiętają czasy średniowiecza, a zgromadzone wokół zabytki stanowią cenną lekcję historii dla odwiedzających.

Historia i architektura świątyni

Pierwotna budowla sakralna w tym miejscu została wzniesiona już w XV wieku, reprezentując wówczas styl późnogotycki. Obecny kształt jest jednak wynikiem licznych przekształceń. Zasadnicza bryła, którą możemy podziwiać dzisiaj, pochodzi z początku XVI wieku, jednak jej losy były burzliwe. Po wielkim pożarze, który strawił część konstrukcji, kościół został odbudowany w 1727 roku, zyskując wyraźne cechy stylu barokowego. Kolejne prace renowacyjne prowadzono w XIX wieku, a także w powojennej Polsce, w latach 1946–1948 oraz w latach 70. XX wieku.

Jest to kościół orientowany, co oznacza, że jego prezbiterium skierowane jest na wschód. Murowana, jednonawowa konstrukcja charakteryzuje się dwuprzęsłowym prezbiterium, które nakryte jest kunsztownym sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Od strony zachodniej nad nawą góruje wieża, stanowiąca dominantę w krajobrazie wsi Dobromierz.

Wnętrze i zabytkowe wyposażenie

Wchodząc do środka, wierni i turyści mogą podziwiać wyposażenie utrzymane w stylu barokowo-renesansowym. Wystrój ten nadaje wnętrzu podniosły i artystyczny charakter. Na szczególną uwagę zasługują zachowane na ścianach całopostaciowe płyty nagrobne pochodzące z XVI i XVII wieku. Są one świadectwem dawnej sztuki kamieniarskiej oraz upamiętnieniem szlacheckich rodów zamieszkujących te ziemie.

Cmentarz rodu von Mutius

Bezpośrednio przy kościele znajduje się niezwykle interesujący i świetnie zachowany cmentarz. Spoczywają tu członkowie arystokratycznej rodziny von Mutius, którzy przez wieki byli związani z tymi terenami, między innymi z majątkiem, który mieścił Bronów. Nekropolia ta jest swoistą kroniką rodu. Wśród pochowanych tam osób znajdują się:

• Charlotte Friederike Lützow Mutius (1757–1817)
• Johann Carl von Mutius (1758–1816)
• Karl Heinrich Ludwig v. Richthofen (1801–1874)
• Ferdinande Kulisch v. Richthofen (1807–1885)
• Albrecht Johann Karl von Mutius (1824–1900)
• Carl Adolph Theodor von Mutius (żyjący w latach 1830–1837)
• Carl v. Richthofen (1832–1876), będący synem Karla Ludwiga
• Therese Caroline Luise v. Mutius (1834–1843)
• Charlotte Agnes von Mutius (1835–1838)
• Marie von Einsiedel von Mutius (1845–1925)
• Hans Carl von Mutius (1857–1858)
• Bernhard von Mutius (1882–1957)
• Erika Senfft v. Pilsach v. Mutius (1897–1988)
• Carl Hans Sigismund v. Mutius (1915–1929)

Kontekst historyczny: Kościół św. Piotra i Pawła

Omawiając architekturę sakralną miejscowości, nie sposób nie wspomnieć o drugim ważnym obiekcie, który wpisuje się w historię regionu. Warto wiedzieć, że jeszcze podczas wojen śląskich w 1742 roku nabożeństwa luterańskie odbywały się w ratuszu. Później, w wyniku wielkiego pożaru z 1827 roku, zniszczeniu uległa część zabudowy rynku. W latach 1828–1832 wzniesiono nowy kościół ewangelicki (obecnie pomocniczy kościół katolicki pw. św. Piotra i Pawła).

Jego projektantem był Karl Friedrich Schinkel, uważany za jednego z najwybitniejszych niemieckich architektów I połowy XIX wieku. Budowla ta, utrzymana w stylu neoklasycznym, posiada prostokątną nawę oraz wieżę na planie kwadratu, zwieńczoną hełmem i tarasem widokowym. Wewnątrz tej świątyni znajduje się chrzcielnica ufundowana przez rodzinę von Mutius oraz zabytkowe organy.