Mrowiec (507 m n.p.m.)
Mrowiec (507 m n.p.m.), niekiedy oznaczany w literaturze również wysokością 513 m n.p.m., to zalesione wzniesienie zlokalizowane w południowo-zachodniej Polsce. Należy ono do łańcucha górskiego, jakim są Sudety Zachodnie. Obiekt ten wznosi się na zachodnim krańcu pasma Wzgórz Karpnickich, leżących w obrębie malowniczego regionu, jakim są Rudawy Janowickie. Wzniesienie usytuowane jest tuż na wschód od centrum turystycznej miejscowości, którą są Mysłakowice.
Położenie i charakterystyka terenowa
Masyw ten stanowi odosobnione, wydłużone i kopulaste wzniesienie z wyraźnie zaznaczonym wierzchołkiem. Został on ukształtowany w taki sposób, że jego północne i zachodnie zbocza opadają bardzo stromo, podczas gdy strony południowa i wschodnia są zauważalnie łagodniejsze. Góra wznosi się bezpośrednio nad prawym brzegiem rzeki Jedlicy. Oddziela ona swoim masywem leżący po południowo-wschodniej stronie Bukowiec od położonych na północnym zachodzie sąsiednich zabudowań. Dzięki charakterystycznemu ukształtowaniu szczytu, wzniesienie to jest bardzo łatwo rozpoznawalne z perspektywy okolicznych dolin.
Budowa geologiczna i szata roślinna
Podłoże góry zbudowane jest z odpornych, waryscyjskich granitów. Na samej górze można podziwiać imponującą grupę bloków skalnych, które osiągają niekiedy do dziesięciu metrów wysokości. Wokół nich w bezładzie zalega mnóstwo innych, potężnych głazów. Na południowym stoku zlokalizowana jest niewielka, zwietrzała skała znana jako Sowi Kamień. Występują w niej żyły aplitu, czyli jasnej skały magmowej bogatej w kwarc, skaleń oraz muskowit. Na innych zboczach również dostrzec można mniejsze urwiska i granitowe formacje, w których niekiedy spotyka się czarne turmaliny. Cały obszar wierzchołkowy oraz przyległe zbocza gęsto porasta las świerkowy, urozmaicony drobną domieszką drzew liściastych.
Historia i dawne zagospodarowanie
Wzniesienie to znajduje się na terenie chronionym, znanym jako Rudawski Park Krajobrazowy. Miejsce to posiada niezwykle bogatą historię. W pierwszej połowie XIX wieku należało ono do reformatora pruskiej armii, hrabiego Augusta von Gneisenau. Dzięki niemu, a także przy udziale hrabiego von Reden i króla Fryderyka Wilhelma III, masyw włączono w program kształtowania sentymentalnego krajobrazu, łącząc go z pobliskimi założeniami parkowymi. W 1835 roku na wykarczowanej polanie szczytowej wzniesiono kamienną wieżę widokową zaprojektowaną przez słynnego ogrodnika Walthera. Obok postawiono potężny, marmurowy stół z wykutymi nazwami okolicznych miejscowości, który z czasem trzeba było chronić żelaznym pokrowcem przed dewastacją.
Ciekawostki i zachowane pozostałości
W ubiegłych stuleciach miejsce to było ulubionym celem spacerów samego króla Prus. Dzisiaj, po dawnych zabytkach na szczycie pozostała jedynie pustka oraz rozsypane kamienie, przypominające o dawnych schodach i wieży. Z czasem wyrosły wysokie drzewa, które całkowicie zasłoniły niegdyś wspaniałe, górskie widoki. U podnóża wzniesienia, od strony południowo-wschodniej, wciąż jednak można odnaleźć intrygujące ruiny opactwa z 1815 roku. Nieco niżej wkomponowano w krajobraz kaskadę urokliwych stawów, a tuż nad nurtem Jedlicy ukryta jest sztuczna, wykuta w skale grota.
Turystyka i przebieg szlaków
Mimo utraty dawnych platform widokowych, góra wciąż przyciąga turystów ceniących ciszę i obcowanie z naturą. Zlokalizowane poniżej wierzchołka zbocza trawersuje kilka wygodnych, leśnych dróg i ścieżek. Bezpośrednio na szczyt prowadzi również znakowany szlak turystyczny. Jest to trasa oznaczona kolorem czerwonym, która wiedzie z okolicznych dolin na najwyższe partie wzniesienia, a następnie kontynuuje swój bieg w kierunku najwyższego szczytu całego pasma, którym jest pobliski Skalnik.
