Park w Mysłakowicach

Park w Mysłakowicach to zabytkowe założenie krajobrazowe, rozciągające się w sercu turystycznej miejscowości Mysłakowice. Stanowi ono integralną część większego kompleksu historycznego, którego centralnym punktem jest Pałac w Mysłakowicach. Obiekt ten położony jest w granicach regionu, jakim jest województwo dolnośląskie, w pobliżu dużego ośrodka miejskiego, jakim jest Jelenia Góra. Teren ten wpisuje się w unikalny w skali Europy obszar kulturowy, który reprezentuje rozległa Kotlina Jeleniogórska. Bliskie sąsiedztwo gór, jakimi są majestatyczne Karkonosze, nadaje temu miejscu niezwykle romantyczny, widokowy charakter.

Historia powstania parku krajobrazowego

Inicjatorem gruntownej przebudowy dawnych ogrodów był pruski król Fryderyk Wilhelm III, który zakupił tutejszy majątek w 1831 roku. Główny projekt zlecono wybitnemu, niemieckiemu architektowi krajobrazu, Peterowi Josephowi Lennému. Prace nad formowaniem terenu trwały od 1833 roku i obejmowały obszar o powierzchni blisko czternastu hektarów. Zgodnie z ówczesną modą, zrezygnowano ze sztywnych, geometrycznych form barokowych na rzecz swobodnego, angielskiego stylu krajobrazowego. Twórcy celowo wykorzystali naturalne ukształtowanie terenu, a także pobliską rzekę Łomnicę, aby stworzyć spójną, harmonijną przestrzeń rekreacyjną dla pruskiego dworu.

Kompozycja przestrzenna i układ wodny

Kluczowym elementem dawnego założenia było mistrzowskie operowanie wodą. W centralnej części terenu utworzono rozległy, zasilany naturalnie staw. Ziemię wydobytą podczas jego kopania wykorzystano do usypania sztucznego wzniesienia, które posłużyło jako punkt widokowy. Brzegi zbiornika wodnego obsadzono płaczącymi wierzbami oraz bujną roślinnością, co potęgowało wrażenie dzikości i bliskości z naturą. Oś widokowa została tak wytyczona, aby spacerujący arystokraci mogli podziwiać zza drzew ośnieżony szczyt Śnieżki. Obecnie dawny układ alejek uległ częściowemu zatarciu, jednak wciąż można odnaleźć historyczne trakty spacerowe wokół zachowanego stawu.

Zabytkowa brama z kości wieloryba

Najbardziej unikalnym detalem małej architektury w obrębie opisywanego terenu jest oryginalna brama wejściowa. Została ona skonstruowana z prawdziwych, dolnych szczęk wieloryba grenlandzkiego. Nietypowy materiał był darem od króla Prus, który w ten sposób pragnął uatrakcyjnić swoją letnią rezydencję i nawiązać do ówczesnej mody na osobliwości przyrodnicze. Współcześnie nad taflą wody znajduje się wierna, zabezpieczona replika tego rzadkiego obiektu, stanowiąc jedną z największych ciekawostek dla odwiedzających turystów.

Cenny starodrzew i współczesny stan obiektu

W historycznych granicach zachowało się wiele cennych, wieloletnich drzew stanowiących pomniki przyrody. Wśród nasadzeń dominują potężne dęby szypułkowe, buki pospolite, jesiony oraz egzotyczne w tych stronach platany klonolistne. Z upływem dekad część dawnych polan widokowych zarosła, zmieniając pierwotny zamysł architekta. Po drugiej wojnie światowej obszar przeszedł na własność państwa i pełnił funkcję ogólnodostępnego parku gminnego. Mimo upływu czasu i braku kompleksowej, historycznej rewitalizacji, teren ten nadal oferuje doskonałe warunki do cichego spaceru w cieniu kilkusetletnich drzew.