Wrak ORP Wicher II na Helu

Wrak ORP Wicher II na Helu to niezwykła pamiątka historii polskiej Marynarki Wojennej i jednocześnie wyjątkowa atrakcja militarna Półwyspu Helskiego. Pozostałości kadłuba dawnego niszczyciela radzieckiego projektu 30bis można dziś oglądać z plaży w pobliżu portu wojennego. Choć z biegiem lat wrak coraz bardziej niszczeje, wciąż stanowi ważny element lokalnego krajobrazu oraz symbol morskiej historii Helu.

Historia niszczyciela ORP Wicher II

ORP Wicher II został zbudowany w stoczni im. A. Żdanowa w Leningradzie pod numerem stoczniowym S-603. Stępkę położono w marcu 1949 roku, a wodowanie odbyło się we wrześniu 1950 roku. Do służby w marynarce radzieckiej okręt wszedł 28 stycznia 1951 roku pod nazwą Skoryj.

W 1958 roku został przekazany Polsce – najpierw jako jednostka wydzierżawiona, a w 1965 roku oficjalnie odkupiona przez Polskę. ORP Wicher II wszedł w skład 7 Dywizjonu Niszczycieli na Oksywiu, gdzie służył do 1974 roku. Okręt uczestniczył w licznych rejsach zagranicznych, odwiedzając m.in. porty w Portsmouth, Rostocku, Rotterdamie, Helsinkach, Edynburgu i Sztokholmie.

W 1970 roku został przekształcony w bazę pływającą 9. Flotylli Obrony Wybrzeża na Helu. Po kilku latach służby pomocniczej został wycofany, rozbrojony i zatopiony w pobliżu portu w Helu jako część falochronu chroniącego wybrzeże przed falami Bałtyku.

Ciekawostką jest, że okręt został zbudowany wyłącznie przez kobiety – w dokumentach stoczniowych nie figuruje żaden męski podpis, co czyni go unikatowym w historii radzieckiego przemysłu stoczniowego.

Fot. Okręt ORP Wicher w 1972 roku.

Dane techniczne ORP Wicher II

Niszczyciel był jednostką o wyporności standardowej 2240 ton i maksymalnej 3181 ton. Mierzył 121,5 metra długości i 12 metrów szerokości, a jego zanurzenie wynosiło 4,2 metra. Napęd stanowiły dwie turbiny parowe systemu Parsonsa o łącznej mocy 60 000 KM, pozwalające na osiągnięcie prędkości do 36 węzłów. Zasięg okrętu wynosił 3900 mil morskich przy prędkości marszowej 13 węzłów.

Załoga liczyła około 260 osób, a uzbrojenie obejmowało m.in. cztery działa 130 mm, działa przeciwlotnicze 85 mm, siedem automatycznych działek 37 mm oraz dziesięć wyrzutni torpedowych 533 mm.

Wrak ORP Wicher II jako część falochronu

Po zakończeniu służby w 1974 roku, kadłub ORP Wicher II został zatopiony przy porcie wojennym w Helu, gdzie do dziś pełni funkcję elementu falochronu. Część konstrukcji wystaje z wody i jest doskonale widoczna z pobliskiej plaży. W odróżnieniu od wraku ORP Grom II, Wicher II jest łatwiej dostępny i można go obejrzeć z bliska, co czyni go popularnym celem spacerów i zdjęć wśród turystów oraz miłośników historii militarnej.

Hel – miejsce, gdzie historia spotyka się z morzem

Wrak ORP Wicher II to tylko jedna z wielu pamiątek wojskowej przeszłości Helu. W pobliżu znajdują się także pozostałości wraku ORP Grom II, a także liczne schrony, baterie dział i umocnienia, które stanowią część szlaku militarnego prowadzącego przez miasto.

Odwiedzając Hel, warto wybrać się na spacer wzdłuż brzegu zatoki i zobaczyć wrak okrętu z bliska. To nie tylko unikalna atrakcja turystyczna, ale także lekcja historii przypominająca o trudnej służbie polskich marynarzy i o czasach, gdy Półwysep Helski był jednym z najważniejszych punktów obrony morskiej kraju.

Zabytek, który powoli znika

Z biegiem lat morze bezlitośnie pochłania wrak ORP Wicher II. Korozja i sztormy niszczą stalowy kadłub, a kolejne fragmenty konstrukcji znikają pod powierzchnią wody. Mimo to, wciąż jest to symboliczny pomnik morskiej potęgi Polski i niezwykła atrakcja dla wszystkich, którzy chcą zobaczyć historię na własne oczy.

Wrak ORP Wicher II na Helu to wyjątkowe miejsce, które łączy w sobie piękno natury, dramatyzm historii i siłę ludzkiego dziedzictwa – świadectwo minionej epoki, które wciąż opowiada swoją historię w rytmie fal Bałtyku.