Kościół Garnizonowy pw. św. Jerzego w Białymstoku

Kościół Garnizonowy pw. św. Jerzego w Białymstoku to rzymskokatolicka parafia wojskowa. Przynależy ona do Dekanatu Dowództwa 2. Korpusu Polskiego, będącego częścią Dowództwa Komponentu Lądowego i Wojsk Specjalnych w ramach Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. Warto zaznaczyć, że do 2012 roku parafia ta należała bezpośrednio do Warszawskiego Dekanatu Wojskowego. Terytorialnie świątynia umiejscowiona jest w dekanacie Białystok - Nowe Miasto, który z kolei wchodzi w skład archidiecezji białostockiej oraz szerszej metropolii białostockiej.

Historia przedwojennego i powojennego duszpasterstwa

W okresie międzywojennym, a także przez kilka lat po zakończeniu drugiej wojny światowej, funkcję głównego wojskowego kościoła parafialnego dla lokalnego garnizonu pełniła świątynia św. Stanisława Biskupa Męczennika. Po latach przerwy, reaktywacja odrębnej parafii wojskowej nastąpiła 3 listopada 1993 roku. Została ona uroczyście erygowana przez biskupa polowego Sławoja Leszka Głódzia i pierwotnie otrzymała za swojego głównego patrona św. Maksymiliana Marii Kolbego. Pierwszym proboszczem tej odnowionej wspólnoty mianowano księdza Mariana Wydrę, pracującego wówczas jako profesor Archidiecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego.

Utworzenie tymczasowej kaplicy i zmiana patrona

Na samym początku odrodzona wspólnota korzystała z gościnności macierzystego kościoła parafialnego archidiecezji. Realne zmiany nadeszły wiosną 1997 roku, kiedy to nowo mianowany kapelan i proboszcz wojskowy, ksiądz Tadeusz Pałuska, podjął stanowcze działania organizacyjne. W kwietniu tego samego roku urządził on tymczasową kaplicę oraz niezbędną kancelarię parafialną w jednym z baraków wojskowych mieszczących się przy ulicy Kawaleryjskiej 70. Od tego momentu to właśnie tam koncentrowało się codzienne duszpasterstwo wojskowe. Z dniem 1 grudnia 1997 roku podjęto oficjalną decyzję o zmianie tytułu parafii, która otrzymała nowego patrona – św. Jerzego.

Adaptacja koszarowego budynku na nową świątynię

Kolejnym niezwykle ważnym krokiem było zapewnienie godnego miejsca do regularnego sprawowania kultu. W wyniku szczegółowych uzgodnień z dowództwem podjęto decyzję o adaptacji połowy istniejącego budynku warsztatowego, będącego w zarządzie Wojskowej Administracji Koszar. Ceglany obiekt noszący numer 126 znajdował się bezpośrednio na terenie kompleksu koszarowego białostockiej brygady. Specjalistyczny projekt architektoniczny opracował inżynier Andrzej Poraszka. Koncepcja ta szybko zyskała pełną akceptację biskupa polowego, po czym została formalnie zatwierdzona przez Rejonowy Zarząd Infrastruktury w Warszawie. Opracowywanie całej dokumentacji budowlanej niezbędnej do przeprowadzenia szerokich prac adaptacyjnych zostało pomyślnie ukończone w październiku 1998 roku.