Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Mysłakowicach

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Mysłakowicach to niezwykle cenny zabytek architektury sakralnej, położony w samym centrum dawnej, królewskiej wsi Mysłakowice. Administracyjnie teren ten obejmuje województwo dolnośląskie, a tutejszy pejzaż kulturowy wzbogaca pobliska Jelenia Góra oraz otaczająca osadę szeroka Kotlina Jeleniogórska. Świątynia, znajdująca się u podnóża pasma górskiego, jakim są Karkonosze, wyraźnie wyróżnia się na tle innych obiektów w regionie swoją niespotykaną historią oraz surową, klasycystyczną bryłą z włoskimi wpływami.

Historia powstania i pruski mecenat

Inicjatorem budowy tego obiektu był pruski król Fryderyk Wilhelm III, który w latach trzydziestych dziewiętnastego wieku zakupił tutejszy rozległy majątek. Świątynia powstawała etapami w latach 1836–1840 jako kościół ewangelicki. Miała ona służyć zarówno stale powiększającemu się dworowi królewskiemu, jak i przybyłym w te okolice protestanckim uchodźcom religijnym z austriackiego Tyrolu. Za główny projekt budynku odpowiadał jeden z najsłynniejszych niemieckich architektów tamtej epoki, Karl Friedrich Schinkel. Mając do dyspozycji szczodre fundusze królewskie, zaprojektował on elegancką, trójnawową bazylikę, wzniesioną z miejscowego łupanego kamienia i solidnej cegły.

Architektura i włoska kampanila

Wizualnie świątynia charakteryzuje się bardzo klarownym, symetrycznym układem przestrzennym. Dominującym elementem całego kompleksu jest wysoka wieża dzwonnicy, która została dobudowana nieco później według odrębnego projektu Friedricha Augusta Stülera. Swoim nietypowym wyglądem oraz proporcjami wieża ta bezpośrednio i celowo nawiązuje do klasycznych, smukłych włoskich kampanili. Płaskie zadaszenia, jasne tynki oraz wysokie, wąskie okna nadają budowli wyraźny śródziemnomorski charakter, co stanowi intrygujący kontrast z podgórskim, często surowym klimatem Śląska.

Oryginalne kolumny prosto z Pompejów

Największą i unikalną na skalę całej Europy ciekawostką architektoniczną kościoła jest jego frontowy portal wejściowy. Zadaszenie niewielkiego przedsionka twardo opiera się na dwóch oryginalnych, starożytnych kolumnach wykonanych z jasnego marmuru. Elementy te zostały autentycznie wydobyte podczas wczesnych prac archeologicznych w zasypanych popiołem rzymskich Pompejach. Król Prus, zafascynowany starożytną sztuką, nabył je bezpośrednio od króla Neapolu podczas jednej ze swoich włoskich podróży, a następnie nakazał ostrożnie przetransportować na Śląsk. Obecność ponad dwutysiącletnich artefaktów wbudowanych w fasadę podgórskiej świątyni stanowi absolutny ewenement.

Powojenne losy świątyni i jej otoczenie

Zakończenie drugiej wojny światowej i całkowita wymiana ludności w 1945 roku przyniosły głębokie zmiany w funkcjonowaniu obiektu. Opuszczony przez dawnych mieszkańców kościół ewangelicki został wkrótce przejęty przez napływową ludność i ostatecznie konsekrowany jako świątynia katolicka. Dawne, minimalistyczne wnętrza nieznacznie dostosowano do rzymskokatolickiej liturgii, jednak sama budowla zachowała swój pierwotny urok oraz rygorystyczny układ. Zaledwie kilkadziesiąt metrów od kościoła znajduje się równie interesujący i zrewitalizowany Pałac w Mysłakowicach. Sprawia to, że całe to centrum dawnej osady wciąż funkcjonuje jako bardzo spójny historycznie kompleks, będący żywym świadectwem bogatej, królewskiej przeszłości.