Jezioro Solińskie
Jezioro Solińskie – zbiornik retencyjny położony w województwie podkarpackim w pobliżu miejscowości Solina.
Zbiornik ma powierzchnię ok. 22 km² i największą w Polsce pojemność (472 mln m³). Jezioro ma bardzo rozwiniętą linię brzegową (ok. 166 km przy średnim stanie wody z lustrem na poziomie 420 m n.p.m.), z licznie występującymi zatoczkami – ujściami strumieni. Maksymalna głębokość zbiornika to 60 m przy zaporze. Poniżej zapory znajduje się elektrownia wodna o mocy 200 MW.
Hydrologia
Średni przepływ w Sanie na wysokości zapory: 19,6 m³/s. Maksymalny zarejestrowany dopływ do jeziora: 1265 m³/s w lipcu 1984 r. (2004). Łączny wydatek urządzeń upustowych zapory wraz z elektrownią sięga przy nadpiętrzeniu 2600 m³/s. Przepływy znamionowe Q 1% – 1500 m³/s, Q 0,1% – 2250 m³/s, a Q 0,01% – 3000 m³/s.
Na skutek częstych zmian wysokości lustra wody oraz niszczącej działalności fal (abrazji) do zbiornika dostaje się ok. 200 tys. m³ materiału skalnego rocznie, powodując przyspieszone zasypywanie jeziora.
Fauna zbiornika
W wodach zbiornika występuje obecnie duża rozmaitość gatunków ryb. Głównie spotykane są sandacze oraz okonie, ale również duże okazy boleni, leszczy i płoci, szczupaków, sumów, karpi i kleni. Liczne okazy dorodnych karpiowatych można obserwować w wodach jeziora z korony zapory: korzystają one tu z obfitego dokarmiania przez zwiedzających zaporę turystów.
Na skutek budowy zapory zaobserwowano liczne populacje płoci, uklei czy okonia, migrujących ze zbiornika w górę rzek i ich dopływów; gatunki te mogą stanowić zagrożenie (jako konkurenci lub drapieżcy) dla gatunków miejscowych, w tym dla pstrąga potokowego.
Turystyka i rekreacja
Jezioro Solińskie odwiedzają turyści i wczasowicze. Na brzegach powstały ośrodki rekreacyjne, na zachodnim brzegu jeziora znajduje się miejscowość uzdrowiskowa Polańczyk. Poza wyznaczonymi kąpieliskami kąpiel jest niebezpieczna z powodu niedostępnych brzegów i przeszkód podwodnych. Na całym zbiorniku obowiązuje strefa ciszy (zakaz używania silników spalinowych nie dotyczy Policji i WOPR). Uprawiane jest żeglarstwo i windsurfing, jednak akwen nie należy do łatwych: jego szczególną cechą (w porównaniu z akwenami nizinnymi), spowodowaną rozczłonkowaniem tafli wody oraz wpływem wysokich brzegów, jest zmienność i nieprzewidywalność wiatrów. Większość nadających się do cumowania miejsc jest błotnista (z powodu wahań poziomu wody) lub kamienista. Poza okolicami Polańczyka na jeziorze znajduje się kilka dostępnych przystani o ograniczonej infrastrukturze. Zbiornik Soliński jest popularny wśród żeglarzy i kajakarzy ze względu na walory krajobrazowe i mniej „skomercjalizowany” charakter niż np. Kraina Wielkich Jezior Mazurskich.
W sezonie letnim po jeziorze kursują statki wycieczkowe.
Źródło: wikipedia.pl
Pierwszy projekt zagospodarowania hydroenergetycznego Sanu poprzez budowę zapory wodnej opracował w 1921 r. prof. Karol Pomianowski z Politechniki Warszawskiej (wcześniej: Politechniki Lwowskiej). Pierwsze rozpoznanie geologiczno-hydrologiczne w dolinie Sanu przeprowadzono jednak dopiero w latach 1936–1937, a dalsze prace przerwała II wojna światowa. Nowa koncepcja zabudowy doliny Sanu powstała w roku 1955 pod kierownictwem inż. Bolesława Kozłowskiego. Na miejsce wzniesienia zapory wybrano przewężenie doliny poniżej ujścia Solinki do Sanu, koło wsi Solina. Podczas napełniania zbiornika, zatopione zostały wsie Solina, Teleśnica Sanna, Horodek, Sokole, Chrewt i duża część Wołkowyi.
Budowę zapory rozpoczęto w 1960 r. Główne prace ziemne i roboty fundamentowe zakończono w 1964 r. W lipcu tegoż roku rozpoczęto wznoszenie korpusu zapory. Podstawowe prace betoniarskie przy zaporze zamknięto pod koniec lutego 1968 r. W międzyczasie trwała budowa budynku elektrowni i montaż urządzeń hydroenergetycznych. Wstępny rozruch pierwszej turbiny odbył się 9 marca 1968 r., a 20 lipca (dwa dni przed ówczesnym świętem 22 lipca) oddano zaporę do eksploatacji.
Generalnym projektantem całego kompleksu hydroenergetycznego był inż. Feliks Niczkie. Współpracowali z nim główni projektanci - inżynierowie: J. Matwiszyn i Z. Szymczak (konstrukcja zapory), R. Barucki i W. Neuman (architektura) oraz R. Wiśniowska i T. Owczarski (konstrukcja elektrowni). Przy budowie zapory, która trwała blisko 9 lat, pracowało ponad 2000 ludzi.
Pozostałości dawnej wsi Solina znajdują się obecnie na dnie obecnego zbiornika. Zapora w Solinie, która ma 81,8 m wysokości i 664 m długości, jest najwyższa w Polsce.
Źródło: wikipedia.pl
Do obiektu przynależą:
Inne obiekty znajdujące się w:
Góry Sanocko-Turczańskie
- Bieszczadzkie Drezyny Rowerowe - Stacja Uherce Mineralne
- Bieszczadzkie Drezyny Rowerowe - Stacja Ustrzyki Dolne
- Cudowne źródełko w Zwierzyniu
- Drewniana cerkiew pw. św. Michała Archanioła w Bystrem
- Drewniany kościoł filialny pw. Chrztu Pańskiego w Siemuszowej
- Drewniany kościół filialny pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Żłobku
- Drewniany kościół pw. bł. Bronisławy w Hoszowie
- Drewniany kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Kuźminie
- Drewniany kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Rudence
- Drewniany kościół pw. Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych w Równi
- Drewniany kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Bezmiechowej Górnej
- Drewniany kosciół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Paszowej
- Drewniany kościół pw. Narodzenia NMP w Ustjanowej Górnej
- Drewniany kościół pw. Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Michniowcu
- Drewniany kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Stefkowej
- Drewniany kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Czarnej Górnej
- Drewniany kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Dobrej
- Drewniany kościół pw. Przemienienia Pańskiego w Polanie
- Drewniany kościół pw. śś. Jerzego i Tekli w Nowosielcach Kozickich
- Drewniany kościół pw. śś. Piotra i Pawła w Tyrawie Solnej
- Drewniany kościół pw. św. Antoniego w Łodynie
- Drewniany kościół pw. św. Mikołaja w Hołuczkowie
- Drewniany kościół pw. Świętej Rodziny w Rabem
- Drewniany kościół pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Górzance
- Drewniany kościół pw. Wniebowzięcia NMP w Średniej Wsi
- Holica (761 m n.p.m.)
- Jawor (741 m n.p.m.)
- Jaworniki (908 m n.p.m.)
- Jezioro Myczkowskie
- Jezioro Solińskie
- Kolej gondolowa w Solinie - Stacja Jawor
- Kolej gondolowa w Solinie - Stacja Plasza
- Kościół pw. Nawiedzenia NMP w Lesku
- Kościół pw. św. Anny w Hoczewie
- Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Zwierzyniu
- Kościół pw. św. Stanisława Biskupa w Uhercach Mineralnych
- Lipa drobnolistna w Dźwiniaczu Dolnym
- Park Krajobrazowy Gór Słonnych
- Punkt widokowy Kawiarnia Widokowa w Polańczyku
- Punkt widokowy na Sawinie w Polańczyku
- Rejsy statkiem po Jeziorze Solińskim
- Rezerwat przyrody "Góra Sobień"
- Rezerwat przyrody Bobry w Uhercach
- Rezerwat przyrody Buczyna w Wańkowej
- Rezerwat przyrody Chwaniów
- Rezerwat przyrody Cisy w Serednicy
- Rezerwat przyrody Grąd w Średniej Wsi
- Rynek w Ustrzykach Dolnych
- Taras widokowy na Górze Baszta w Lesku
- Taras widokowy w Górach Słonnych
- Wieża widokowa na Holicy
- Wieża widokowa Stacja Jawor w Solinie
- Zamek Sobień
- Zapora Myczkowce
- Zapora w Solinie
- Źródełko w Polańczyku
- Źródła wody mineralnej w Lesku
- Źródło "Olchowianka" w Sanoku
- Źródło "Świętego Michała" w Czarnej Górnej
