Schronisko turystyczne "Przystanek Balnica"

Schronisko turystyczne "Przystanek Balnica" to wyjątkowe miejsce na mapie, którą obejmuje województwo podkarpackie. Obiekt ten znajduje się w sercu pasma, jakim są Bieszczady, w głębokim lesie, zaledwie kilkanaście kilometrów od urokliwej miejscowości Cisna. Historia tego budynku sięga lat pięćdziesiątych dwudziestego wieku, kiedy to powstał jako dom dla pracowników obsługujących tutejszą kolejkę leśną.

Zadaniem dawnych pracowników, zwłaszcza w surowych warunkach zimowych, było dbanie o to, aby zwrotnice nie zamarzały podczas transportu cennego drewna. Dom stanął w zupełnej głuszy, stając się leśną samotnią pośród nieprzebytych ostępów. Od kilkunastu lat zimą kolejka już nie kursuje, stanowiąc jedynie turystyczną atrakcję w sezonie letnim. Sam obiekt stał się natomiast prawdziwą oazą spokoju dla nielicznych, wtajemniczonych wędrowców.

Pochodzenie nazwy i ślady łemkowskich wsi

Nazwa miejsca wywodzi się bezpośrednio od dawnej wsi łemkowskiej, która przed wybuchem wielkiego konfliktu, jakim była II wojna światowa, tętniła tu codziennym życiem. Niestety, po wojnie osada ta została doszczętnie zniszczona. Do dzisiaj, zaledwie około kilometra od budynku, można odnaleźć poruszające ślady tamtych trudnych czasów. Wędrując po tej okolicy, burzliwa historia ukazuje się naszym oczom dosłownie na każdym kroku.

Nagle, w samym środku gęstego lasu, turysta wchodzi pomiędzy połacie zdziczałych jabłoni i grusz, które stanowiły niegdyś owocne sady dawnych mieszkańców. Po chwili uważny obserwator dostrzeże w zaroślach zarysy starych piwnic oraz zawalone, kamienne studnie. Gdzieniegdzie zachowały się jeszcze drewniane krzyże i zapomniane cmentarze, które mocno potęgują smutek opuszczonych miejsc. Ziemia ta kryje również echa innych wydarzeń dziejowych. Miłośnicy militariów mogą tu wciąż odnaleźć stare łuski, a czasem nawet pordzewiałe hełmy, będące pozostałością po wojskach utrzymujących linie umocnień podczas bitew, jakie przyniosła I wojna światowa.

Górskie szczyty dla poszukiwaczy spokoju

Otoczenie obiektu to przede wszystkim łagodne szczyty, które gęsto porasta piękny, bukowy las. Okoliczne wzniesienia noszą niezwykle tajemnicze nazwy, takie jak Berdo, Hyrlata czy Mataragona. W przeciwieństwie do obszarów, które ściśle chroni Bieszczadzki Park Narodowy, nie ma tutaj rygorystycznego przymusu poruszania się wyłącznie po wyznaczonych trasach turystycznych. Jest to doskonały rejon dla osób, które nade wszystko cenią wolność i lubią od czasu do czasu zejść z utartych ścieżek.

Odnajdą się tu wszyscy, którzy pragną podziwiać świat przy naturalnej szybkości na piechotę, z daleka od gwaru typowego dla najsłynniejszych bieszczadzkich połonin. Do zgiełku współczesnej cywilizacji jest stamtąd naprawdę bardzo daleko, a najbliższe zamieszkane wioski oddalone są o ładnych kilka kilometrów. Własnym samochodem można dojechać jedynie po wyboistych, gruntowych drogach, kończąc podróż na dwa lub trzy kilometry przed planowanym celem. Dalszą część trasy trzeba zawsze pokonać pieszo, co stanowi świetną, naturalną barierę dla niechcianej, masowej turystyki.

Prawdziwy dom z dala od cywilizacji

Ten piękny budynek ukryty w leśnej głuszy absolutnie nie jest typowym, standardowym schroniskiem. Nie obowiązuje tutaj sucha zasada oparta wyłącznie na chłodnej opłacie za przydzielony nocleg. Kiedy spędza się w tym magicznym miejscu więcej niż tylko kilka dni, człowiek siłą rzeczy staje się częścią życia niezwykle gościnnych gospodarzy, którymi jest rodzina Judów. Właściciel z powodzeniem tworzy przestrzeń, do której po prostu zawsze pragnie się wrócić i o której myśli się z ogromnym sentymentem.

Skracając istotę tego miejsca do jednego, bardzo prostego zdania, trzeba przyznać, że zarówno troskliwi właściciele, jak i stali bywalcy, z pełnym przekonaniem mówią o nim jak o swoim własnym domu. To przestrzeń wprost idealna dla absolutnie każdego podróżnika, który ma już dosyć chodzenia po zatłoczonych szlakach i chce zaznać pierwotnego spokoju w bezpośrednim kontakcie z dziką naturą.